Πρώτη μέρα του έτους λοιπόν... Τεράστιο το διάστημα που δεν έγραψα μέχρι σήμερα... Και εννοείται πως η αποχή έχει άρυκτη σχέση με την έλλειψη κακοηθών συναισθημάτων. Έξι μήνες έλλειψης κακοηθών συναισθημάτων... Με κακόμαθες... Γι αυτό και τώρα οι κακοήθιες βαραίνουν όσο ποτέ.
Παλεύω το συγκεκριμένο κείμενο δυο μήνες τώρα... Είναι σαν να μην έχω ξαναπιάσει την οποιαδήποτε είδους γραφίδα ποτέ στο χέρι μου... Είναι δυο μήνες που για κάποιο λόγο προοικονομούσα τις τελευταίες δυο εβδομάδες... Την προτελευταία "ανάπηρη" και την τελευταία απολογιστική εβδομάδα μας... Δεν ξέρω αν οι δυο τελευταίοι αυτοί μήνες κορύφώδους εξέλιξης του ημιέτους ήταν μια αυτοεκπλιρούμενη δική μου προφητεία ή η απλή και νομοτελειακή έκβαση της διαδρομής μας... Δεν ξέρω καν αν είναι μια έκβαση στην διαδρομή μας... Δεν ξέρω τίποτα... Απλά γραφω πλέον... Νομίζω οτι στο σύνολο σε αδικώ... Θα είχα να γράψω και πολύ πιο όμορφα πράγματα σε αυτό τον ιστόπτοπο... Τελικά επέλεγα να ξοδεύω περισσότερο χρόνο για να τα ζω μαζί σου παρά για να τα γράφω...
Έτσι λοιπόν η αναπηρία της γραφής με οδήγησε σε πρώιμους και βατούς δρόμους... Θα ξεκινήσω από τον χώρο και το τώρα... Στο δικό μου σπίτι πλέον... Σε αυτό που γέμισες το τελευταίο δίμηνο... Το πιάτο σου με την μακαρονάδα μισοτελειωμένη πάνω στον πάγκο της κουζίνας... Τα ρούχα μου που φορεσες, πεταμένα πάνω στο κρεβάτι, εκεί που εχθές κι τόσες άλλες φορές κοιμήθηκες μαζί μου... Η τελευταία σελίδα στο youtube ανοιχτή με το τελευταίο κομμάτι που ακούσαμε μαζί, ο γκρινιάρης γάτος μου να σε ζητά μιας και είσαι ο μόνος που του κάνει τα χατήρια... Το αφεντικό του κλασσίκα αδιάφορο και κυνικό... Οι απρόσεχτες στάχτες σου γύρω από το γεμάτο τασάκι... Ένα ποτήρι, το ποτήρι μου, γεμάτο με κρασί για πρώτη φορά. Κι ας μη μ' αρέσει... Δεν ξέρω γιατί κρασί... ίσως επειδή είναι διαυγής ο οίνος. Αναρωτιέμαι τι άλλαξε και όλα μου φαίνονται άξια τόσης προσοχής... Μάλλον η ένταση... αυτή άλλαξε... Η ένταση... Ήταν αυτή που άλλαζε πάντα μεταξύ μας όλον αυτό τον καιρό...
Μέσα στο δικό μου "πράσινο" κατάφερες να μου δώσεις όσο υλικό ποτέ δεν μου 'χες δώσει... Εκεί αντικριστά... Ξέρεις τι εννοώ... Εκεί που απορούσες γιατί κάθομαι και σε χαζεύω... Εκεί που η κυνική αντίφαση των περιστάσεων αναπλάστηκε σε κοινώς αποφασισμένη επίφαση τρυφερής κατανόησης... Με τα δικά μου νεύρα εμφανώς και απροκάλυπτα τσακισμένα και τα δικά σου αφανώς σε πλήρη τάση, κρυμμένα πίσω από την αμήχανη προσπάθεια να περιθάλψεις τα "τσακίσματά" μου.
{Αναδρομικώς...}
Ναι... του το κρατάω αυτού του κόσμου λοιπόν... Του δικού σου κόσμου... Γιατί μέσα σε αυτόν δεν μου άφησες το περιθώριο να ορίσω τον εαυτό μου... Ξέρω πως δεν το κατάλαβες... Με άφησες να ορίσω μόνο τις προσαρμογές μου. Καμιά φορά και τις προσαρμογές σου. Με άφησες να ορίσω τις αλλοιώσεις και τις αλλαγές μου... Αλλά ποτέ δεν με άφησες να ορίσω το "ολόκληρο". Σε αυτό εξέλειπε πάντα ο ορισμός... Ίσως για να σε καθιστά κι εσένα δικαιολογημένο και αιφνίδια ικανό να μην το παραχωρείς... Να σε καθιστά αιφνίδιο αποστάτη του ολοκληρωμένου... Κι εμένα αιφνίδιο -ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό- προσαγωγέα της δυνατότητας σου αυτής.
Σ' ευχαριστώ για τα σκοτάδια μου που γνώρισα για πρώτη φορά μαζί σου... Σ' ευχαριστώ για αυτό που με έπλασες, γι' αυτο το βελτιωμένο από το πριν... γι' αυτό το χειρότερο από το προϋπάρχον... Οτι κι αν έπλασες υπήρχε σε προσχέδιο... κι εσύ το ανακάλυψες... το πέρασες με τέμπερα και το εξέθεσες στο κοινό του... Το κοινό που εσύ έστησες απέναντι μου... Σ' ευχαριστώ που το γαλούχισες κι αυτό... Που το 'μαθες να με αποθεώνει... Κι εγώ ταξίδευα.
Υπήρξαν φορές που λειτούργησα σαν επιμελητής κειμένου... Προσωπείο πάντα η ανάγκη μου για επιμέλεια... Ξέρω πόσο μπορεί αυτή μου η ανάγκη να σε κούρασε καλό μου... Κι όμως αυτό δεν το άλλαξες. Υπήρξε άξονας... Έτσι λοιπόν ως επιμελητής θέλησα να σε ορίσω κι εσένα ισοδύναμο με μία ή εσώκλειστο μέσα σε μια παρένθεση... Αποδείχτηκες κύρια πρόταση. Κι ύστερα παράγραφος. Κι έπειτα κεφάλαιο... Και τώρα ημιτελές δοκίμιο... Κάθε φορά που σε κοιτάζω βλέπω πως είσαι ένα αστήρευτο λογοτεχνικό σκεύασμα... Ένα δυναμικά εναλλασόμενο δοκίμιο που αλλάζει αενάως την εισαγωγή, το περιεχόμενο και τον επίλογό του... και πόσο γοητευτικό σε πλάθει αυτό ματάκια μου... Επέλεξα αυτά τα χριστούγεννα να σου κάνω δώρο ένα τέτοιο "λογοτεχνικό σκεύασμα"... Κάτι που να σε προσεγγίζει... Αυτό όμως σε αντίθεση, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα αντικειμένικά ανθρωπίνως επιβεβλημένα όρια...
{Ζωγραφίζοντας...}
Ένας λευκός καμβάς... Σχέδιο με κάρβουνο... Τρία κεριά μπροστά σε ένα παράθυρο με θέα τη Νικηφόρου 1... Τα δυο φιτίλια καμμένα... Το τρίτο ανέγκιχτο, περιμένει κι αυτό τη σειρά του ν'ανάψει για μια φορά, για λίγα δευτερόλεπτα πριν την πυροσβεστική πνοή. Κι ύστερα να σβήσει κι αυτό για να δώσει τη σειρά του σε ένα επόμενο... Διαστάσεις του καμβά: Unknown subject.
Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που φτιάξαμε... Ορισμούς, όπως πάντα, δεν θα βάλω μαζί σου. Κάποιες φορές αισθάνομαι πως προσπαθήσαμε να βάλουμε το ρετιρέ χωρίς να έχουμε καν σχεδιάσει τον ημιόροφο... Κάποιες άλλες αισθάνομαι πως καταφέραμε να στηρίξουμε έναν ουρανοξύστη χωρίς να έχουμε καμία γνώση για τα στατικά... Έτσι από πείσμα... Το γνωστό πείσμα και τον δυο μας... Όπως και να έχει γνωρίσαμε το "επιχειρείν το μεγαλειώδες"... Κι αυτό στο είπα... Θυμάσαι. Ίσως αυτό το πείσμα να είναι και ο δρόμος μας. Ίσως να είναι και η πιο συνετή επιλογή μας... Η επιμονή αυτή... Κι ας φαντάζει το μεγαλείο συντριπτικό μπροστά μας... μ' έμαθες δίπλα σου -μπροστά ή πίσω σου, αριστερά ή δεξιά σου, κοντά ή μακρύτερα- να μην φοβάμαι... Μάθαμε πια να ζωγραφίζουμε...
{Επίκαιρα...}
Κι έφτασε πρωτοχρονιά... Το πρώτο βήμα μέσα σε νέο έτος, για πρώτη φορά σε παράλληλη πορεία, κι όχι στα χνάρια που ένας από τους δυο μας πρωτοβάδισε... Για τρίτη φορά Χριστούγεννα σε "στάση". Δεν μας πάει ο Δεκέμβρης μάτια μου... (Γέλια). Δεν μας πάει... (Χαμόγελο).
Πύκνωσαν οι στιγμές. Έπιασε κρύο. Κόμπασε η μπόρα... Γλυκιά σαν ζάχαρη... Επιβλαβής σαν το αλάτι. Και κάπου εκεί ανάμεσα πατήσαμε για να στηρίξουμε τις "συνταγές" μας. Πάνω σε όλες τις λευκές ουσίες που κάνουν την ζωή μας πιο νόστιμη συνάμα κι επικίνδυνη. Εκεί ανάψαμε την φωτιά για την κατσαρόλα μας... Μακαρονάδα με θαλασσινά στις 2:30 το ξημέρωμα... Θυμάσαι? (Γέλια και πάλι).
Λίγες μέρες πριν σε λούσει και πάλι το φως... Πριν το νιώσεις να σε ξεβράζει στον προορισμό που γραμμένος σου 'ναι... Εσύ πιο έτοιμος από ποτέ. Πιο δύσπιστος γι' αυτή σου την ετοιμότητα από ποτέ... Εγώ πιο κει... Πιο έντεχνος από ποτέ. Πιο εύπιστος για την δική σου ετοιμότητα από πάντα... Έτοιμοι για να τρέξουμε μαζί, να δρέψουμε τα λάφυρα αυτού που χτίσαμε... αυτού που κρυφά ελπίσαμε, κι ο καθένας το σχηματοποίησε με τα λάθη του και τα σωστά του. Πολλοί περάσαν δίπλα μας, μαζί μας, κοντά μας, κι ύστερα έμειναν, κι άλλοι έφυγαν, κι άλλοι συμπορεύονται, κι άλλοι τακτικά ή ατάκτως απομακρύνονται. Αφετηρία, σταθμός και προορισμός δυο βλέμματα που υπονόησαν το ρίσκο για το υπερβατικό αυτό ταξίδι... Πάμε και που ξέρεις... με ή χωρίς φύκια στα μαλλιά... κάπου θα φτάσουμε... κι ίσως να μην μπατάρει...
{Επιστρέφωντας στο χώρο και στο τώρα...}
Όλα τα "ταξίδια" μας ξεκίναγαν και τελείωναν με αυτά τα βλέμματα... Διεισδυτικά και ανεπαίσχυντα. Νηφάλια, ή κόκκινα και ανεξέλεγκτα. Ανώριμα ή ενήλικα... Ποτέ δεν αφήναν περιθώρια γι' αυτά που έπρεπε να ειπωθούν και λέγονταν, ή για τα ανείπωτα... Τα είχαν όλα προλάβει από πριν... "Βλέμματα εσώψυχης προβολής"... Κατέγραψέ τον σαν όρο επιστημονικό... Πάντα κατείχες τους όρους αυτούς... Πάντα κατείχες και τα βλέμματα... Εν την κατηγορία ταύτη και τα βλέμματα αντίκρυ... Υπαινικτικά και αληθώς αγαπημένα... Με τρεις πληγές και αναρίθμητες χαρές χαραγμένες σε τέσσερις ίριδες που διασταυρώθηκαν τυχαία -για πρώτη φορά αντικριστά- στο πάσο του σπιτιού μου... Κι ύστερα κόπωση, ρίγη και ξεκούραστη αγκαλιά... Αναδύομαι αγνός μέσα απ' αυτό για πρώτη φορά. Αγνός, χωρίς την λήθη που τόσο την φοβόμουν. Χωρίς την λήθη που τόσο την φοβήθηκες. Αναδύομαι για πρώτη φορά με την αλήθεια... Κι όχι την αλήθεια μου. Ούτε την αλήθεια σου. Την αλήθεια...
Μέσα σ' ένα τοπίο που, όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις, άφησες σε πλήρη αταξία... Σ' ένα σπίτι που το γέμισες για μένα... Επιτηδευμένα παραδομένο και αφημένο για λίγες ακόμα ώρες στην δική σου ακαταστασία... επιλέγω την ανάδυση... Χωρίς να γνωρίζω τίποτα... Χωρίς να πιστεύω τίποτα. Χωρίς να ελπίζω τίποτα... Παρέα μόνο με την γενική και συντριπτική αλήθεια... Απορρίπτω την κατάδυση κι αναδύομαι. Απαγορεύω την οποιαδήποτε κατάδυση κι αναδύομαι σε κάτι που δεν ξέρω. Που το σχήμα και την μορφή του δεν θα στη ζητήσω, όπως και δεν το έκανα ποτέ ως τώρα... Θα το αφήσω στην αλήθεια του. Την δική του γενική αλήθεια... Την αλήθεια του που είναι ανεξάρτητη από την δική μου γενική αλήθεια... Την γενική μου αλήθεια, που για πρώτη φορά συνταυτίζεται με την απλή αλήθεια μου... Πόσο χαίρομαι που για πρώτη φορά τα κατάφερα να συνταυτίσω την αλήθεια μου με την Αλήθεια... Και ναι, αλήθεια............ αληθινά... Σ' αγαπάω.
Έπιλήγοντας τη τελευταία μου ανάρτηση, νομίζω πως ήρθε η ώρα να συγυρίσω...
Υ.Γ. : Ασυναίρετα.
Παλεύω το συγκεκριμένο κείμενο δυο μήνες τώρα... Είναι σαν να μην έχω ξαναπιάσει την οποιαδήποτε είδους γραφίδα ποτέ στο χέρι μου... Είναι δυο μήνες που για κάποιο λόγο προοικονομούσα τις τελευταίες δυο εβδομάδες... Την προτελευταία "ανάπηρη" και την τελευταία απολογιστική εβδομάδα μας... Δεν ξέρω αν οι δυο τελευταίοι αυτοί μήνες κορύφώδους εξέλιξης του ημιέτους ήταν μια αυτοεκπλιρούμενη δική μου προφητεία ή η απλή και νομοτελειακή έκβαση της διαδρομής μας... Δεν ξέρω καν αν είναι μια έκβαση στην διαδρομή μας... Δεν ξέρω τίποτα... Απλά γραφω πλέον... Νομίζω οτι στο σύνολο σε αδικώ... Θα είχα να γράψω και πολύ πιο όμορφα πράγματα σε αυτό τον ιστόπτοπο... Τελικά επέλεγα να ξοδεύω περισσότερο χρόνο για να τα ζω μαζί σου παρά για να τα γράφω...
Έτσι λοιπόν η αναπηρία της γραφής με οδήγησε σε πρώιμους και βατούς δρόμους... Θα ξεκινήσω από τον χώρο και το τώρα... Στο δικό μου σπίτι πλέον... Σε αυτό που γέμισες το τελευταίο δίμηνο... Το πιάτο σου με την μακαρονάδα μισοτελειωμένη πάνω στον πάγκο της κουζίνας... Τα ρούχα μου που φορεσες, πεταμένα πάνω στο κρεβάτι, εκεί που εχθές κι τόσες άλλες φορές κοιμήθηκες μαζί μου... Η τελευταία σελίδα στο youtube ανοιχτή με το τελευταίο κομμάτι που ακούσαμε μαζί, ο γκρινιάρης γάτος μου να σε ζητά μιας και είσαι ο μόνος που του κάνει τα χατήρια... Το αφεντικό του κλασσίκα αδιάφορο και κυνικό... Οι απρόσεχτες στάχτες σου γύρω από το γεμάτο τασάκι... Ένα ποτήρι, το ποτήρι μου, γεμάτο με κρασί για πρώτη φορά. Κι ας μη μ' αρέσει... Δεν ξέρω γιατί κρασί... ίσως επειδή είναι διαυγής ο οίνος. Αναρωτιέμαι τι άλλαξε και όλα μου φαίνονται άξια τόσης προσοχής... Μάλλον η ένταση... αυτή άλλαξε... Η ένταση... Ήταν αυτή που άλλαζε πάντα μεταξύ μας όλον αυτό τον καιρό...
Μέσα στο δικό μου "πράσινο" κατάφερες να μου δώσεις όσο υλικό ποτέ δεν μου 'χες δώσει... Εκεί αντικριστά... Ξέρεις τι εννοώ... Εκεί που απορούσες γιατί κάθομαι και σε χαζεύω... Εκεί που η κυνική αντίφαση των περιστάσεων αναπλάστηκε σε κοινώς αποφασισμένη επίφαση τρυφερής κατανόησης... Με τα δικά μου νεύρα εμφανώς και απροκάλυπτα τσακισμένα και τα δικά σου αφανώς σε πλήρη τάση, κρυμμένα πίσω από την αμήχανη προσπάθεια να περιθάλψεις τα "τσακίσματά" μου.
{Αναδρομικώς...}
Ναι... του το κρατάω αυτού του κόσμου λοιπόν... Του δικού σου κόσμου... Γιατί μέσα σε αυτόν δεν μου άφησες το περιθώριο να ορίσω τον εαυτό μου... Ξέρω πως δεν το κατάλαβες... Με άφησες να ορίσω μόνο τις προσαρμογές μου. Καμιά φορά και τις προσαρμογές σου. Με άφησες να ορίσω τις αλλοιώσεις και τις αλλαγές μου... Αλλά ποτέ δεν με άφησες να ορίσω το "ολόκληρο". Σε αυτό εξέλειπε πάντα ο ορισμός... Ίσως για να σε καθιστά κι εσένα δικαιολογημένο και αιφνίδια ικανό να μην το παραχωρείς... Να σε καθιστά αιφνίδιο αποστάτη του ολοκληρωμένου... Κι εμένα αιφνίδιο -ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό- προσαγωγέα της δυνατότητας σου αυτής.
Σ' ευχαριστώ για τα σκοτάδια μου που γνώρισα για πρώτη φορά μαζί σου... Σ' ευχαριστώ για αυτό που με έπλασες, γι' αυτο το βελτιωμένο από το πριν... γι' αυτό το χειρότερο από το προϋπάρχον... Οτι κι αν έπλασες υπήρχε σε προσχέδιο... κι εσύ το ανακάλυψες... το πέρασες με τέμπερα και το εξέθεσες στο κοινό του... Το κοινό που εσύ έστησες απέναντι μου... Σ' ευχαριστώ που το γαλούχισες κι αυτό... Που το 'μαθες να με αποθεώνει... Κι εγώ ταξίδευα.
Υπήρξαν φορές που λειτούργησα σαν επιμελητής κειμένου... Προσωπείο πάντα η ανάγκη μου για επιμέλεια... Ξέρω πόσο μπορεί αυτή μου η ανάγκη να σε κούρασε καλό μου... Κι όμως αυτό δεν το άλλαξες. Υπήρξε άξονας... Έτσι λοιπόν ως επιμελητής θέλησα να σε ορίσω κι εσένα ισοδύναμο με μία ή εσώκλειστο μέσα σε μια παρένθεση... Αποδείχτηκες κύρια πρόταση. Κι ύστερα παράγραφος. Κι έπειτα κεφάλαιο... Και τώρα ημιτελές δοκίμιο... Κάθε φορά που σε κοιτάζω βλέπω πως είσαι ένα αστήρευτο λογοτεχνικό σκεύασμα... Ένα δυναμικά εναλλασόμενο δοκίμιο που αλλάζει αενάως την εισαγωγή, το περιεχόμενο και τον επίλογό του... και πόσο γοητευτικό σε πλάθει αυτό ματάκια μου... Επέλεξα αυτά τα χριστούγεννα να σου κάνω δώρο ένα τέτοιο "λογοτεχνικό σκεύασμα"... Κάτι που να σε προσεγγίζει... Αυτό όμως σε αντίθεση, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα αντικειμένικά ανθρωπίνως επιβεβλημένα όρια...
{Ζωγραφίζοντας...}
Ένας λευκός καμβάς... Σχέδιο με κάρβουνο... Τρία κεριά μπροστά σε ένα παράθυρο με θέα τη Νικηφόρου 1... Τα δυο φιτίλια καμμένα... Το τρίτο ανέγκιχτο, περιμένει κι αυτό τη σειρά του ν'ανάψει για μια φορά, για λίγα δευτερόλεπτα πριν την πυροσβεστική πνοή. Κι ύστερα να σβήσει κι αυτό για να δώσει τη σειρά του σε ένα επόμενο... Διαστάσεις του καμβά: Unknown subject.
Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που φτιάξαμε... Ορισμούς, όπως πάντα, δεν θα βάλω μαζί σου. Κάποιες φορές αισθάνομαι πως προσπαθήσαμε να βάλουμε το ρετιρέ χωρίς να έχουμε καν σχεδιάσει τον ημιόροφο... Κάποιες άλλες αισθάνομαι πως καταφέραμε να στηρίξουμε έναν ουρανοξύστη χωρίς να έχουμε καμία γνώση για τα στατικά... Έτσι από πείσμα... Το γνωστό πείσμα και τον δυο μας... Όπως και να έχει γνωρίσαμε το "επιχειρείν το μεγαλειώδες"... Κι αυτό στο είπα... Θυμάσαι. Ίσως αυτό το πείσμα να είναι και ο δρόμος μας. Ίσως να είναι και η πιο συνετή επιλογή μας... Η επιμονή αυτή... Κι ας φαντάζει το μεγαλείο συντριπτικό μπροστά μας... μ' έμαθες δίπλα σου -μπροστά ή πίσω σου, αριστερά ή δεξιά σου, κοντά ή μακρύτερα- να μην φοβάμαι... Μάθαμε πια να ζωγραφίζουμε...
{Επίκαιρα...}
Κι έφτασε πρωτοχρονιά... Το πρώτο βήμα μέσα σε νέο έτος, για πρώτη φορά σε παράλληλη πορεία, κι όχι στα χνάρια που ένας από τους δυο μας πρωτοβάδισε... Για τρίτη φορά Χριστούγεννα σε "στάση". Δεν μας πάει ο Δεκέμβρης μάτια μου... (Γέλια). Δεν μας πάει... (Χαμόγελο).
Πύκνωσαν οι στιγμές. Έπιασε κρύο. Κόμπασε η μπόρα... Γλυκιά σαν ζάχαρη... Επιβλαβής σαν το αλάτι. Και κάπου εκεί ανάμεσα πατήσαμε για να στηρίξουμε τις "συνταγές" μας. Πάνω σε όλες τις λευκές ουσίες που κάνουν την ζωή μας πιο νόστιμη συνάμα κι επικίνδυνη. Εκεί ανάψαμε την φωτιά για την κατσαρόλα μας... Μακαρονάδα με θαλασσινά στις 2:30 το ξημέρωμα... Θυμάσαι? (Γέλια και πάλι).
Λίγες μέρες πριν σε λούσει και πάλι το φως... Πριν το νιώσεις να σε ξεβράζει στον προορισμό που γραμμένος σου 'ναι... Εσύ πιο έτοιμος από ποτέ. Πιο δύσπιστος γι' αυτή σου την ετοιμότητα από ποτέ... Εγώ πιο κει... Πιο έντεχνος από ποτέ. Πιο εύπιστος για την δική σου ετοιμότητα από πάντα... Έτοιμοι για να τρέξουμε μαζί, να δρέψουμε τα λάφυρα αυτού που χτίσαμε... αυτού που κρυφά ελπίσαμε, κι ο καθένας το σχηματοποίησε με τα λάθη του και τα σωστά του. Πολλοί περάσαν δίπλα μας, μαζί μας, κοντά μας, κι ύστερα έμειναν, κι άλλοι έφυγαν, κι άλλοι συμπορεύονται, κι άλλοι τακτικά ή ατάκτως απομακρύνονται. Αφετηρία, σταθμός και προορισμός δυο βλέμματα που υπονόησαν το ρίσκο για το υπερβατικό αυτό ταξίδι... Πάμε και που ξέρεις... με ή χωρίς φύκια στα μαλλιά... κάπου θα φτάσουμε... κι ίσως να μην μπατάρει...
{Επιστρέφωντας στο χώρο και στο τώρα...}
Όλα τα "ταξίδια" μας ξεκίναγαν και τελείωναν με αυτά τα βλέμματα... Διεισδυτικά και ανεπαίσχυντα. Νηφάλια, ή κόκκινα και ανεξέλεγκτα. Ανώριμα ή ενήλικα... Ποτέ δεν αφήναν περιθώρια γι' αυτά που έπρεπε να ειπωθούν και λέγονταν, ή για τα ανείπωτα... Τα είχαν όλα προλάβει από πριν... "Βλέμματα εσώψυχης προβολής"... Κατέγραψέ τον σαν όρο επιστημονικό... Πάντα κατείχες τους όρους αυτούς... Πάντα κατείχες και τα βλέμματα... Εν την κατηγορία ταύτη και τα βλέμματα αντίκρυ... Υπαινικτικά και αληθώς αγαπημένα... Με τρεις πληγές και αναρίθμητες χαρές χαραγμένες σε τέσσερις ίριδες που διασταυρώθηκαν τυχαία -για πρώτη φορά αντικριστά- στο πάσο του σπιτιού μου... Κι ύστερα κόπωση, ρίγη και ξεκούραστη αγκαλιά... Αναδύομαι αγνός μέσα απ' αυτό για πρώτη φορά. Αγνός, χωρίς την λήθη που τόσο την φοβόμουν. Χωρίς την λήθη που τόσο την φοβήθηκες. Αναδύομαι για πρώτη φορά με την αλήθεια... Κι όχι την αλήθεια μου. Ούτε την αλήθεια σου. Την αλήθεια...
Μέσα σ' ένα τοπίο που, όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις, άφησες σε πλήρη αταξία... Σ' ένα σπίτι που το γέμισες για μένα... Επιτηδευμένα παραδομένο και αφημένο για λίγες ακόμα ώρες στην δική σου ακαταστασία... επιλέγω την ανάδυση... Χωρίς να γνωρίζω τίποτα... Χωρίς να πιστεύω τίποτα. Χωρίς να ελπίζω τίποτα... Παρέα μόνο με την γενική και συντριπτική αλήθεια... Απορρίπτω την κατάδυση κι αναδύομαι. Απαγορεύω την οποιαδήποτε κατάδυση κι αναδύομαι σε κάτι που δεν ξέρω. Που το σχήμα και την μορφή του δεν θα στη ζητήσω, όπως και δεν το έκανα ποτέ ως τώρα... Θα το αφήσω στην αλήθεια του. Την δική του γενική αλήθεια... Την αλήθεια του που είναι ανεξάρτητη από την δική μου γενική αλήθεια... Την γενική μου αλήθεια, που για πρώτη φορά συνταυτίζεται με την απλή αλήθεια μου... Πόσο χαίρομαι που για πρώτη φορά τα κατάφερα να συνταυτίσω την αλήθεια μου με την Αλήθεια... Και ναι, αλήθεια............ αληθινά... Σ' αγαπάω.
Έπιλήγοντας τη τελευταία μου ανάρτηση, νομίζω πως ήρθε η ώρα να συγυρίσω...
Υ.Γ. : Ασυναίρετα.
