New era

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.

Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.

Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.

Κική Δημουλά

Ευελπιστούσε να γίνει... "Επίλογος"

Πρώτη μέρα του έτους λοιπόν... Τεράστιο το διάστημα που δεν έγραψα μέχρι σήμερα... Και εννοείται πως η αποχή έχει άρυκτη σχέση με την έλλειψη κακοηθών συναισθημάτων. Έξι μήνες έλλειψης κακοηθών συναισθημάτων... Με κακόμαθες... Γι αυτό και τώρα οι κακοήθιες βαραίνουν όσο ποτέ.

Παλεύω το συγκεκριμένο κείμενο δυο μήνες τώρα... Είναι σαν να μην έχω ξαναπιάσει την οποιαδήποτε είδους γραφίδα ποτέ στο χέρι μου... Είναι δυο μήνες που για κάποιο λόγο προοικονομούσα τις τελευταίες δυο εβδομάδες... Την προτελευταία "ανάπηρη" και την τελευταία απολογιστική εβδομάδα μας... Δεν ξέρω αν οι δυο τελευταίοι αυτοί μήνες κορύφώδους εξέλιξης του ημιέτους ήταν μια αυτοεκπλιρούμενη δική μου προφητεία ή η απλή και νομοτελειακή έκβαση της διαδρομής μας... Δεν ξέρω καν αν είναι μια έκβαση στην διαδρομή μας... Δεν ξέρω τίποτα... Απλά γραφω πλέον... Νομίζω οτι στο σύνολο σε αδικώ... Θα είχα να γράψω και πολύ πιο όμορφα πράγματα σε αυτό τον ιστόπτοπο... Τελικά επέλεγα να ξοδεύω περισσότερο χρόνο για να τα ζω μαζί σου παρά για να τα γράφω...

Έτσι λοιπόν η αναπηρία της γραφής με οδήγησε σε πρώιμους και βατούς δρόμους... Θα ξεκινήσω από τον χώρο και το τώρα... Στο δικό μου σπίτι πλέον... Σε αυτό που γέμισες το τελευταίο δίμηνο... Το πιάτο σου με την μακαρονάδα μισοτελειωμένη πάνω στον πάγκο της κουζίνας... Τα ρούχα μου που φορεσες, πεταμένα πάνω στο κρεβάτι, εκεί που εχθές κι τόσες άλλες φορές κοιμήθηκες μαζί μου... Η τελευταία σελίδα στο youtube ανοιχτή με το τελευταίο κομμάτι που ακούσαμε μαζί, ο γκρινιάρης γάτος μου να σε ζητά μιας και είσαι ο μόνος που του κάνει τα χατήρια... Το αφεντικό του κλασσίκα αδιάφορο και κυνικό... Οι απρόσεχτες στάχτες σου γύρω από το γεμάτο τασάκι... Ένα ποτήρι, το ποτήρι μου, γεμάτο με κρασί για πρώτη φορά. Κι ας μη μ' αρέσει... Δεν ξέρω γιατί κρασί... ίσως επειδή είναι διαυγής ο οίνος. Αναρωτιέμαι τι άλλαξε και όλα μου φαίνονται άξια τόσης προσοχής... Μάλλον η ένταση... αυτή άλλαξε... Η ένταση... Ήταν αυτή που άλλαζε πάντα μεταξύ μας όλον αυτό τον καιρό...

Μέσα στο δικό μου "πράσινο" κατάφερες να μου δώσεις όσο υλικό ποτέ δεν μου 'χες δώσει... Εκεί αντικριστά... Ξέρεις τι εννοώ... Εκεί που απορούσες γιατί κάθομαι και σε χαζεύω... Εκεί που η κυνική αντίφαση των περιστάσεων αναπλάστηκε σε κοινώς αποφασισμένη επίφαση τρυφερής κατανόησης... Με τα δικά μου νεύρα εμφανώς και απροκάλυπτα τσακισμένα και τα δικά σου αφανώς σε πλήρη τάση, κρυμμένα πίσω από την αμήχανη προσπάθεια να περιθάλψεις τα "τσακίσματά" μου.

{Αναδρομικώς...}

Ναι... του το κρατάω αυτού του κόσμου λοιπόν... Του δικού σου κόσμου... Γιατί μέσα σε αυτόν δεν μου άφησες το περιθώριο να ορίσω τον εαυτό μου... Ξέρω πως δεν το κατάλαβες... Με άφησες να ορίσω μόνο τις προσαρμογές μου. Καμιά φορά και τις προσαρμογές σου. Με άφησες να ορίσω τις αλλοιώσεις και τις αλλαγές μου... Αλλά ποτέ δεν με άφησες να ορίσω το "ολόκληρο". Σε αυτό εξέλειπε πάντα ο ορισμός... Ίσως για να σε καθιστά κι εσένα δικαιολογημένο και αιφνίδια ικανό να μην το παραχωρείς... Να σε καθιστά αιφνίδιο αποστάτη του ολοκληρωμένου... Κι εμένα αιφνίδιο -ακόμα και για τον ίδιο μου τον εαυτό- προσαγωγέα της δυνατότητας σου αυτής.

Σ' ευχαριστώ για τα σκοτάδια μου που γνώρισα για πρώτη φορά μαζί σου... Σ' ευχαριστώ για αυτό που με έπλασες, γι' αυτο το βελτιωμένο από το πριν... γι' αυτό το χειρότερο από το προϋπάρχον... Οτι κι αν έπλασες υπήρχε σε προσχέδιο... κι εσύ το ανακάλυψες... το πέρασες με τέμπερα και το εξέθεσες στο κοινό του... Το κοινό που εσύ έστησες απέναντι μου... Σ' ευχαριστώ που το γαλούχισες κι αυτό... Που το 'μαθες να με αποθεώνει... Κι εγώ ταξίδευα.

Υπήρξαν φορές που λειτούργησα σαν επιμελητής κειμένου... Προσωπείο πάντα η ανάγκη μου για επιμέλεια... Ξέρω πόσο μπορεί αυτή μου η ανάγκη να σε κούρασε καλό μου... Κι όμως αυτό δεν το άλλαξες. Υπήρξε άξονας... Έτσι λοιπόν ως επιμελητής θέλησα να σε ορίσω κι εσένα ισοδύναμο με μία ή εσώκλειστο μέσα σε μια παρένθεση... Αποδείχτηκες κύρια πρόταση. Κι ύστερα παράγραφος. Κι έπειτα κεφάλαιο... Και τώρα ημιτελές δοκίμιο... Κάθε φορά που σε κοιτάζω βλέπω πως είσαι ένα αστήρευτο λογοτεχνικό σκεύασμα... Ένα δυναμικά εναλλασόμενο δοκίμιο που αλλάζει αενάως την εισαγωγή, το περιεχόμενο και τον επίλογό του... και πόσο γοητευτικό σε πλάθει αυτό ματάκια μου... Επέλεξα αυτά τα χριστούγεννα να σου κάνω δώρο ένα τέτοιο "λογοτεχνικό σκεύασμα"... Κάτι που να σε προσεγγίζει... Αυτό όμως σε αντίθεση, δεν καταφέρνει να ξεπεράσει τα αντικειμένικά ανθρωπίνως επιβεβλημένα όρια...

{Ζωγραφίζοντας...}

Ένας λευκός καμβάς... Σχέδιο με κάρβουνο... Τρία κεριά μπροστά σε ένα παράθυρο με θέα τη Νικηφόρου 1... Τα δυο φιτίλια καμμένα... Το τρίτο ανέγκιχτο, περιμένει κι αυτό τη σειρά του ν'ανάψει για μια φορά, για λίγα δευτερόλεπτα πριν την πυροσβεστική πνοή. Κι ύστερα να σβήσει κι αυτό για να δώσει τη σειρά του σε ένα επόμενο... Διαστάσεις του καμβά: Unknown subject.

Δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αυτό που φτιάξαμε... Ορισμούς, όπως πάντα, δεν θα βάλω μαζί σου. Κάποιες φορές αισθάνομαι πως προσπαθήσαμε να βάλουμε το ρετιρέ χωρίς να έχουμε καν σχεδιάσει τον ημιόροφο... Κάποιες άλλες αισθάνομαι πως καταφέραμε να στηρίξουμε έναν ουρανοξύστη χωρίς να έχουμε καμία γνώση για τα στατικά... Έτσι από πείσμα... Το γνωστό πείσμα και τον δυο μας... Όπως και να έχει γνωρίσαμε το "επιχειρείν το μεγαλειώδες"... Κι αυτό στο είπα... Θυμάσαι. Ίσως αυτό το πείσμα να είναι και ο δρόμος μας. Ίσως να είναι και η πιο συνετή επιλογή μας... Η επιμονή αυτή... Κι ας φαντάζει το μεγαλείο συντριπτικό μπροστά μας... μ' έμαθες δίπλα σου -μπροστά ή πίσω σου, αριστερά ή δεξιά σου, κοντά ή μακρύτερα- να μην φοβάμαι... Μάθαμε πια να ζωγραφίζουμε...

{Επίκαιρα...}

Κι έφτασε πρωτοχρονιά... Το πρώτο βήμα μέσα σε νέο έτος, για πρώτη φορά σε παράλληλη πορεία, κι όχι στα χνάρια που ένας από τους δυο μας πρωτοβάδισε... Για τρίτη φορά Χριστούγεννα σε "στάση". Δεν μας πάει ο Δεκέμβρης μάτια μου... (Γέλια). Δεν μας πάει... (Χαμόγελο).

Πύκνωσαν οι στιγμές. Έπιασε κρύο. Κόμπασε η μπόρα... Γλυκιά σαν ζάχαρη... Επιβλαβής σαν το αλάτι. Και κάπου εκεί ανάμεσα πατήσαμε για να στηρίξουμε τις "συνταγές" μας. Πάνω σε όλες τις λευκές ουσίες που κάνουν την ζωή μας πιο νόστιμη συνάμα κι επικίνδυνη. Εκεί ανάψαμε την φωτιά για την κατσαρόλα μας... Μακαρονάδα με θαλασσινά στις 2:30 το ξημέρωμα... Θυμάσαι? (Γέλια και πάλι).

Λίγες μέρες πριν σε λούσει και πάλι το φως... Πριν το νιώσεις να σε ξεβράζει στον προορισμό που γραμμένος σου 'ναι... Εσύ πιο έτοιμος από ποτέ. Πιο δύσπιστος γι' αυτή σου την ετοιμότητα από ποτέ... Εγώ πιο κει... Πιο έντεχνος από ποτέ. Πιο εύπιστος για την δική σου ετοιμότητα από πάντα... Έτοιμοι για να τρέξουμε μαζί, να δρέψουμε τα λάφυρα αυτού που χτίσαμε... αυτού που κρυφά ελπίσαμε, κι ο καθένας το σχηματοποίησε με τα λάθη του και τα σωστά του. Πολλοί περάσαν δίπλα μας, μαζί μας, κοντά μας, κι ύστερα έμειναν, κι άλλοι έφυγαν, κι άλλοι συμπορεύονται, κι άλλοι τακτικά ή ατάκτως απομακρύνονται. Αφετηρία, σταθμός και προορισμός δυο βλέμματα που υπονόησαν το ρίσκο για το υπερβατικό αυτό ταξίδι... Πάμε και που ξέρεις... με ή χωρίς φύκια στα μαλλιά... κάπου θα φτάσουμε... κι ίσως να μην μπατάρει...

{Επιστρέφωντας στο χώρο και στο τώρα...}

Όλα τα "ταξίδια" μας ξεκίναγαν και τελείωναν με αυτά τα βλέμματα... Διεισδυτικά και ανεπαίσχυντα. Νηφάλια, ή κόκκινα και ανεξέλεγκτα. Ανώριμα ή ενήλικα... Ποτέ δεν αφήναν περιθώρια γι' αυτά που έπρεπε να ειπωθούν και λέγονταν, ή για τα ανείπωτα... Τα είχαν όλα προλάβει από πριν... "Βλέμματα εσώψυχης προβολής"... Κατέγραψέ τον σαν όρο επιστημονικό... Πάντα κατείχες τους όρους αυτούς... Πάντα κατείχες και τα βλέμματα... Εν την κατηγορία ταύτη και τα βλέμματα αντίκρυ... Υπαινικτικά και αληθώς αγαπημένα... Με τρεις πληγές και αναρίθμητες χαρές χαραγμένες σε τέσσερις ίριδες που διασταυρώθηκαν τυχαία -για πρώτη φορά αντικριστά- στο πάσο του σπιτιού μου... Κι ύστερα κόπωση, ρίγη και ξεκούραστη αγκαλιά... Αναδύομαι αγνός μέσα απ' αυτό για πρώτη φορά. Αγνός, χωρίς την λήθη που τόσο την φοβόμουν. Χωρίς την λήθη που τόσο την φοβήθηκες. Αναδύομαι για πρώτη φορά με την αλήθεια... Κι όχι την αλήθεια μου. Ούτε την αλήθεια σου. Την αλήθεια...

Μέσα σ' ένα τοπίο που, όπως μόνο εσύ ξέρεις να κάνεις, άφησες σε πλήρη αταξία... Σ' ένα σπίτι που το γέμισες για μένα... Επιτηδευμένα παραδομένο και αφημένο για λίγες ακόμα ώρες στην δική σου ακαταστασία... επιλέγω την ανάδυση... Χωρίς να γνωρίζω τίποτα... Χωρίς να πιστεύω τίποτα. Χωρίς να ελπίζω τίποτα... Παρέα μόνο με την γενική και συντριπτική αλήθεια... Απορρίπτω την κατάδυση κι αναδύομαι. Απαγορεύω την οποιαδήποτε κατάδυση κι αναδύομαι σε κάτι που δεν ξέρω. Που το σχήμα και την μορφή του δεν θα στη ζητήσω, όπως και δεν το έκανα ποτέ ως τώρα... Θα το αφήσω στην αλήθεια του. Την δική του γενική αλήθεια... Την αλήθεια του που είναι ανεξάρτητη από την δική μου γενική αλήθεια... Την γενική μου αλήθεια, που για πρώτη φορά συνταυτίζεται με την απλή αλήθεια μου... Πόσο χαίρομαι που για πρώτη φορά τα κατάφερα να συνταυτίσω την αλήθεια μου με την Αλήθεια... Και ναι, αλήθεια............ αληθινά... Σ' αγαπάω.

Έπιλήγοντας τη τελευταία μου ανάρτηση, νομίζω πως ήρθε η ώρα να συγυρίσω...

Υ.Γ. : Ασυναίρετα.

Φως vs Σκοτάδι

Είναι κάποιες φορές που αγαπάς το σκοτάδι... Γιατί κρύβει την αδυναμία σου. Γιατί κρύβει και καλύπτει τις ευάλωτες πτυχές σου. Γιατί είναι εκεί για να 'ναι μόνο του... χωρίς κανέναν άλλο... μέσα σε μια επώδυνη, επικίνδυνη αλλά και γλυκιά σιωπή.

Είναι κάποιες άλλες φορές που αγαπάς το φως... Γιατί φωτίζει όσα αισθάνεσαι... Γιατί ξυπνά τον κάθε πόρο σου για να τον κάνει να εκκρίνει αυτές τις μικρές σταγονίτσες της γλυκιάς ανδρεναλίνης που κατακλίζει το μέσα σου... Γιατί είναι εκεί για να 'ναι παρέα σου... συντροφιά με σένα και τους άλλους φωτίζονται κι αυτοί από αυτό.

Είναι όμως και κάποιες φορές που δεν ξέρεις τι να αγαπήσεις... Γιατί ξέρεις οτι και το φως και το σκοτάδι έρχονται παρέα... Είναι κι αυτά σαν τα "2 παλτά"... Ξέρεις οτι το φως υπάρχει για να φτιάξει το σκοτάδι του ίσκιου που προβάλει πίσω σου. Και το σκοτάδι υπάρχει για να κάνει εκτυφλωτικό το φως μπροστά σου. Κι αν κοιτάξεις τον ίσκιο σου, αδυνατείς να βρεις το επόμενο πάτημα. Κι αν κοιτάξεις προς το φως αδυνατείς να δεις την επερχόμενη πορεία. Κι είναι εκεί που λες δεν πάω ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Εκεί που τα πόδια καρφώνονται στο έδαφος. Εϊναι εκεί που λες θα αφήσω τα νότα μου στα σκοτάδια και το προσωπό μου να το κάψει αυτό το φως. Εκεί που λες να μείνεις γυμνός κι εκστατικός για να μετρήσεις τις αντοχές σου. Να μετρηθείς σε έναν αγώνα άδικο... Στημένο. Γιατί στην ουσία δεν είναι δικός σου ο αγώνας. Εϊναι μεταξύ δυο άλλων αντιπάλων. Πιο ισχυρών από εσένα.

Φως vs Σκοτάδι... Σημειώσατε: ?

"Ξεφυλλίζοντας τη Σιωπή Πάντα φεύγω. Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς απ' όπου έχω φύγει. Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία. Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω από τη φυγή μου... Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά. Σουρούπωσε ..."

Μήδεια*

Ακολουθεί επιστημονική διαφήμιση... Οποιαδήποτε λογοτεχνική αναφορά δεν είχε νόημα... Παρακαλώ όπως οι αναζητητές ενός ακόμα λογοτεχνικού και ευαίσθητου παραληρήματος παρακάμψετε την ανάγνωση των παρακάτω.

Κυνισμός: Η νοοτροπία του ανθρώπου που χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη συναισθηματικής ή ηθικής ευαισθησίας, που εκδηλώνει τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή τις προθέσεις του περιφρονώντας τούς κοινά αποδεκτούς κανόνες ευπρέπειας ή ηθικής.

Εσύ το ονομάζεις "ξέρω απλά πως έχουν τα πράγματα".

Ρομαντισμός: Εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η αίσθηση της αθωότητας που εξιδανικεύει τις καταστάσεις στο μυαλό ενός ατόμου, συνήθως περιφρονώντας τους κοινά αποδεκτούς λογικούς συνειρμούς.

Εσύ το ονομάζεις "ευαισθησία... σκηνοθεσία της ζωής μου"

Εσύ σε ονομάζεις βαθιά ρομαντικό άνθρωπο...

Και η απομυθοποίηση ήρθε. Είχε από καιρό φτάσει αλλά σήμερα αντήχησε για πρώτη φορά στα αυτιά σου. Μία μου κουβέντα ήταν αρκετή. Μετά άλλαξα το θέμα. Δεν το άφησες όμως να πέσει κάτω... Ήθελες να μάθεις τι ακριβώς εννοούσα... Δεν περίμενες μάλλον οτι το εννοώ τόσο συνειδητά για να το αναλύσω... Και μετά την ανάλυση το διευθέτησες υπερτονίζοντας την δικολαβική μου δεινότητα... Στο τέλος των επιχειρημάτων ήρθε και η χρήση αφηρημένων εννοιών... Όρισες την δική σου αφηρημένη έννοια του ρομαντισμού...

Ναι όμως το πιστεύω... Δεν είσαι ρομαντικός άνθρωπος... Δεν πράττεις ρομαντικά... Μπορεί έτσι να σκέφτεσαι ή να πιστεύεις οτι σκέφτεσαι... Να δημιουργείς τα ωραία πυργάκια του παραμυθιού αλλά όταν έρχεται η ώρα να δράσεις βάζεις το κυνικό σου προσωπείο - που όσο κι αν το αρνήσαι αυτό είναι που σε κάνει ερωτεύσιμο - και απομυθοποιείς κάθε τι... γιατί? Για να είσαι σίγουρος πως δεν θα εκτεθείς... δεν θα ιδρώσεις μπροστά στην απόρριψη... δεν θα πληγωθείς με μια απογοήτευση... Δυστυχώς όπως σου είπα κάποτε οι πράξεις πολλές φορές κάνουν περισσότερο θόρυβο από τα λόγια...

Προσπαθώντας να κάνω για άλλη μια φορά το ψυχογράφημα σου κατέληξα στην πιο αντιπροσωπευτική σύλληψη... ιδέα... παράδειγμα... ταύτιση...

Μήδεια... Ναι! Για δες... Μετά τον Οιδίποδα και την Ηλέκτρα ένα ακόμα πρόσωπο από την αρχαία τραγωδία έρχεται να δώσει απαντήσεις για την δική σου περίπτωση... Προτάσεις το κίνητρο για να δικαιολογήσεις την πράξη... Το άκρο του ρομαντισμού που φτάνει σε πράξεις μεθοριακές, φονικές, "φονικές"... Ξεχνάς όμως το συμβάν... Σκότωσες τα παιδιά σου... Ξεχνάς το γεγονός ογκόλιθο... Και ξέρεις τι? Τέτοια συμβάντα δεν παίρνουν συγχωροχάρτι στο όνομα του άκρατου ρομαντισμού... ούτε μπορεί ποτέ να μεταμορφωθούν σε κάτι ρομαντικό, οι πράξεις άκρατης κυνικής αυτοκαταστροφικής εκδικητικότητας... Όσο καλλιτεχνικά κι αν το δεις δεν θα πάψει ποτέ να είναι... ένας φόνος!

Άχρονος...

Μια εικόνα ρετρό... Εγώ στο κρεβάτι, πάνω στην πράσινη παπλωματοθήκη. Δίπλα το κίτρινο βιβλίο που μόλις τελείωσα... το πρώτο βιβλίο που μετά από καιρό διαβάζω, χωρίς τη σκέψη σου να μου αποσπά την προσοχή σε κάθε του σελίδα... Δίπλα το λευκό πακέτο μισοάδειο και το λευκό τασάκι μισογεμάτο με λευκά φίλτρα Άσσου... Όλα τα λευκά να δανείζονται την σέπια από το αναμμένο φωτιστικό που βρίσκεται πάνω από την εικόνα όλων αυτών των παραπάνω...

Μια αίσθηση... Κι αυτή ρετρό πια... Μια καλοκαιρινή μελαγχολία... Ετεροχρονισμένη αλλά μια από εκείνες. Από εκείνες τις μελαγχολίες, που μόνο το θερινό χρονολόγιο συνωστίζει γύρω του... Τότε που το βραδυνό αεράκι δροσίζει το δέρμα σου... κι αισθάνεσαι μόνος μέσα στα δροσερά μόρια του αέρος... γεμάτος όμως από τον καιρό... γεμάτος ψυχαναγκαστικά ή μη από την δράση της φευγαλέας μέρας που προηγήθηκε... Μια τέτοια μέρα ποτέ δεν ζήσαμε μαζί... Μαζί μόνο τις μέρες του χειμώνα γευτήκαμε... Κι αυτές με μια μανία... Με μια λαιμαργία μήπως και δεν προλάβουμε να τις χορτάσουμε... Δεν πειράζει... Ξέρω οτι δεν θα σε χορτάσω ποτέ... Ξέρω οτι δεν θα με χορτάσεις ποτέ... Το αίσθημα του κορεσμού εκλείπει στην περίπτωση μας κύριε...

Η πρώτη φορά του χρόνου αυτού που γράφω... Το ήθελα το διάλειμμα μου... Στο είπα όταν το χρειάστηκα... Το θυμάσαι ακόμα... Μιας κι ο χρόνος ξεκίνησε πιο γεμάτος από οτι κι αν είχαμε ζήσει μαζί... Αναπάντεχα πιο γεμάτος από εμάς... αναπάντεχα ίσως και επιτηδευμένα πιο γεμάτος από άλλους... άλλους που μένουν κι άλλους που αναπάντεχα φεύγουν όπως ήρθαν... Παρανομαστής πάλι εμείς... Μεταβλητές οι άλλοι... Μεταβλητές μιας εξίσωσης που επιλέγουμε να μην της δίνουμε τελική τιμή... Που επιλέγουμε όμως πια να τις δίνουμε και σταθερές... Κι αν τώρα είναι δίπλα μου ο Άσσος... ξέρεις οτι τα Lucky Strike τα φυλάω για σένα... Εσένα... Την "τυχερή ριξιά" μου...

Νομίζω πια είμαι γεμάτος... Κενός σε αρκετά σημεία... Κενά που πάντα βρίσκουν το κομμάτι τους στο δικό σου παζλ... αλλά είμαι δικός μου πια... Δυνατός για να προγραμματίζω... Να προγραμματίζω κι εσένα... Να προγραμματίζω και τους δυό μας... Κι εσύ δυνατός φαίνεσαι... Και μοιραζόμαστε τη δύναμη αυτή... Αφού μοιραστήκαμε για άλλη μια φορά τα πάντα βάλαμε και νέα σημεία στίξης... Μια νέα παράγραφο και μια παρένθεση... (Δεν μπορούμε πια να μοιραζόμαστε τα πάντα...) Κι όσα όμως μοιραζόμαστε τα μοιραζόμαστε με γενναιοδωρία... Συντροφιά, αγκαλιά, άγγιγμα, βλέμμα... Εμένα μου αρκούν πια... Κι όταν δεν μου αρκούν θα είσαι εκεί πάλι να με διαψεύσεις... Κι όταν δεν σου αρκούν θα είμαι εκεί πάλι να σε κρατήσω... Μπορεί να είναι κι άλλοι πιο δίπλα... Σε απόσταση ασφαλείας πάντα... Αλλά η εικόνα θα είναι πάλι η ίδια... Η εικόνα που δεν ζήσαμε ποτέ και την ζούμε συνέχεια... Οι δυο μας μαζί...

Σε μια ρετρό βραδιά καλοκαιρινής μελαγχολίας...

Μισός και πάλι...

Μήπως είμαι αχάριστος? Μήπως είμαι υπερβολικός? Κάθε φορά που η προχωράμε ένα βήμα παρακάτω, κάθε φορά που εδραιώνουμε μια κατάσταση, μια σχέση... με έναν τρόπο κάθε φορά δικό μας... είμαι αυτός που δεν αντέχει και θέλει να τα διαλύσει όλα. Ξέρω γιατί όμως... Όσο υπερβολικός και όσο αχάριστος κι αν είμαι, ξέρω οτι πάντα τα νέα δεδομένα, οι νέες συντεταγμένες μας... δεν είναι "μας"... Κάθε φορά είναι "σου". Ποτέ δεν διεκδίκησα. Ποτέ δεν ζήτησα αυτό που ήθελα. Περηφανεύομαι πάντα οτι είμαι ο ξεκάθαρος της υπόθεσης. Σκατά "ξεκαθαράκος" είμαι!

Μόνο μια φορά ένιωσες οτι θα μπορούσα να μιλήσω... Τότε που μίλησες εσύ για μια φορά, για να μην μιλήσω εγώ για τελευταία... Και τα λόγια σου πέταξαν σαν πουλιά... Σαν να είναι αυτά τα λόγια αποδημητικά... Η σιγουριά μου ο χειμώνας τους, η φυγή μου καλοκαίρι τους... Πόσο σίγουρος μπορώ να είμαι δίπλα σου? Πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι δίπλα μου? Πόσο σίγουρος μπορώ να είμαι παρέα μας?

Έχω βαρεθεί να αναλώνω ατέλειωτα διαδικτυακά bytes απλά και μόνο για να γράφω για την αναπηρία μου... Για την ανικανότητά μου να μιλήσω... Για την εμμονή μου - γιατί για εμμονή πρόκειται πλέον - να τσακίζω πάντα και να μην επαναστατώ ποτέ... Νομίζω οτι ο θεός μου χάρισε για κατάρα ολόδική μου την ιδιότητα αυτή του πλαστικού... Τσακίζει, λιώνει, καίγεται αλλά ποτέ δεν σπάει... Μένει σε ένα ακαθόριστο σχήμα... Το σχήμα που του επιτρέπει κάθε φορά ο χώρος... Το δοχείο μέσα στο οποίο βρίσκεται μέχρι να παγώσει για να διατηρήσει το νέο του σχήμα... Το "δοχείο" σου...

Για άλλη μια φορά κάνω το ίδιο λοιπόν... θρηνώ για την αναπηρία μου... Κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μην σε διεκδικήσω... έτσι όπως εγώ σε θέλω αυτή τη φορά... Δεν θα το κάνω... το ξέρω. Έχω αφεθεί στην τύχη... Αν τύχει... Μήπως τύχει... Μήπως έτυχε και δεν το κατάλαβα... Μήπως τύχει και δεν το καταλάβω. Γι' αυτό να έχω τα μάτια μου ανοιχτά... Και το στόμα μου κλειστό...

Πριν λίγες μέρες μια πολλή καλή μου φίλη μου είπε: "Έχει καιρό να σε πιάσει η καταθλιψούλα σου". Είχε δίκιο... Όλα είναι καλύτερα στην ζωή μου... Όλα σε μια σειρά ξανά. Οι φίλοι δίπλα και οι εχθροί μακριά... Εσύ κάπου ανάμεσα... Ίσως γι' αυτό να είναι όλα καλύτερα... Θέλω τόσο πολύ να ουρλιάξω μέσα στα αυτιά σου πως με αποσυντονίζεις. Να σου πω όλα όσα δεν σου έχω πει... Πλέον δεν είναι βαρύ για σένα... Είναι πολύ για μένα... Τα φετινά Χριστούγεννα καλύτερα από τα περσινά... Η επέτειος πλησιάζει και τίποτα δεν δείχνει να είναι όπως πέρσι... Μόνο το μέσα μου... Αυτό το πολύ μέσα... Το πιο μέσα κι απ' το μέσα...

Είμαι αθεράπευτος... Κι εσύ είσαι το φάρμακο και η αρρώστια μου μαζί... Τουτέστιν εξάρτηση... Είσαι το τσιγάρο μου, το ποτό μου, το χαμόγελό μου, η χαρά μου και η λύπη μου... Είσαι η πρωινή μελαγχολία μου... η βραδινή ένταση. Το κόκκινο χρώμα, το πράσινο ημερολόγιό μου, το αυτοκίνητό μου, τα κουμπάκια στο κινητό μου... Το λάθος μου και το σωστό μου... Κάθε πρόοδος και κάθε στραβοπάτημα... Η πρώτη και η τελευταία σκέψη. Το ξύλινο πάτωμα... Τα μαύρα μου παπούτσια, το καρό μου το γιλέκο και το παλιό μου άρωμα... Αυτό που δεν ξαναφόρεσα... Αυτό που είναι στο γεμάτο ακόμα μπουκαλάκι... Είσαι το απλά και το σύνθετα... Το γενικά μου και το ειδικά μου... Η κάθε ατάκα μου στον κάθε ρόλο μου... Το καλημέρα και το καληνύχτα μου... Είσαι το ξεμπρόστιασμα και η άμυνά μου. Είσαι το όλο... Αυτό που πάντα είχα μισό...

Υ.Γ. : Ακόμα και τώρα κλείνω νιώθοντας οτι όσα έγραψα μισά θα είναι πάντα... ελλειμματικά... Έχω συμβιβαστεί με το συναίσθημα πως έτσι θα μένουν αν δεν ξαναγραφτούν μαζί σου.

Νέος γύρος

Όταν δεν ξέρεις τι θες? Όταν δεν ξέρεις τι θέλουν? Όταν όλα μοιάζουν να σημαίνουν τόσα πολλά... Όταν όλοι μοιάζουν να εννοούν τόσα πολλά κι εσύ να μην καταλαβαίνεις τίποτα... Κι όταν όσα τόσο καιρό καταλάβαινες μένουν απλά στο κενό... Δεν έχω να πω κάτι άλλο για αρχή...

Υ.Γ. Νέος γύρος... Γιατί γράφω μόνο στα δύσκολα δεν έχω καταλάβει... Τι σημασία έχει όμως...