Ακολουθεί επιστημονική διαφήμιση... Οποιαδήποτε λογοτεχνική αναφορά δεν είχε νόημα... Παρακαλώ όπως οι αναζητητές ενός ακόμα λογοτεχνικού και ευαίσθητου παραληρήματος παρακάμψετε την ανάγνωση των παρακάτω.
Κυνισμός: Η νοοτροπία του ανθρώπου που χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη συναισθηματικής ή ηθικής ευαισθησίας, που εκδηλώνει τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή τις προθέσεις του περιφρονώντας τούς κοινά αποδεκτούς κανόνες ευπρέπειας ή ηθικής.
Εσύ το ονομάζεις "ξέρω απλά πως έχουν τα πράγματα".
Ρομαντισμός: Εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η αίσθηση της αθωότητας που εξιδανικεύει τις καταστάσεις στο μυαλό ενός ατόμου, συνήθως περιφρονώντας τους κοινά αποδεκτούς λογικούς συνειρμούς.
Εσύ το ονομάζεις "ευαισθησία... σκηνοθεσία της ζωής μου"
Εσύ σε ονομάζεις βαθιά ρομαντικό άνθρωπο...
Και η απομυθοποίηση ήρθε. Είχε από καιρό φτάσει αλλά σήμερα αντήχησε για πρώτη φορά στα αυτιά σου. Μία μου κουβέντα ήταν αρκετή. Μετά άλλαξα το θέμα. Δεν το άφησες όμως να πέσει κάτω... Ήθελες να μάθεις τι ακριβώς εννοούσα... Δεν περίμενες μάλλον οτι το εννοώ τόσο συνειδητά για να το αναλύσω... Και μετά την ανάλυση το διευθέτησες υπερτονίζοντας την δικολαβική μου δεινότητα... Στο τέλος των επιχειρημάτων ήρθε και η χρήση αφηρημένων εννοιών... Όρισες την δική σου αφηρημένη έννοια του ρομαντισμού...
Ναι όμως το πιστεύω... Δεν είσαι ρομαντικός άνθρωπος... Δεν πράττεις ρομαντικά... Μπορεί έτσι να σκέφτεσαι ή να πιστεύεις οτι σκέφτεσαι... Να δημιουργείς τα ωραία πυργάκια του παραμυθιού αλλά όταν έρχεται η ώρα να δράσεις βάζεις το κυνικό σου προσωπείο - που όσο κι αν το αρνήσαι αυτό είναι που σε κάνει ερωτεύσιμο - και απομυθοποιείς κάθε τι... γιατί? Για να είσαι σίγουρος πως δεν θα εκτεθείς... δεν θα ιδρώσεις μπροστά στην απόρριψη... δεν θα πληγωθείς με μια απογοήτευση... Δυστυχώς όπως σου είπα κάποτε οι πράξεις πολλές φορές κάνουν περισσότερο θόρυβο από τα λόγια...
Προσπαθώντας να κάνω για άλλη μια φορά το ψυχογράφημα σου κατέληξα στην πιο αντιπροσωπευτική σύλληψη... ιδέα... παράδειγμα... ταύτιση...
Μήδεια... Ναι! Για δες... Μετά τον Οιδίποδα και την Ηλέκτρα ένα ακόμα πρόσωπο από την αρχαία τραγωδία έρχεται να δώσει απαντήσεις για την δική σου περίπτωση... Προτάσεις το κίνητρο για να δικαιολογήσεις την πράξη... Το άκρο του ρομαντισμού που φτάνει σε πράξεις μεθοριακές, φονικές, "φονικές"... Ξεχνάς όμως το συμβάν... Σκότωσες τα παιδιά σου... Ξεχνάς το γεγονός ογκόλιθο... Και ξέρεις τι? Τέτοια συμβάντα δεν παίρνουν συγχωροχάρτι στο όνομα του άκρατου ρομαντισμού... ούτε μπορεί ποτέ να μεταμορφωθούν σε κάτι ρομαντικό, οι πράξεις άκρατης κυνικής αυτοκαταστροφικής εκδικητικότητας... Όσο καλλιτεχνικά κι αν το δεις δεν θα πάψει ποτέ να είναι... ένας φόνος!
