Είναι κάποια βράδια, που η νύχτα "αντέχει" όπως θα έλεγε και η Χαρούλα... η Χαρούλα που τόσο σου αρέσει... η Χαρούλα... το μόνο σημείο διαφωνίας μας. Ακόμα δεν μπορώ να βρω την διαφωνία μας. Την ασυμφωνία μας και την αιτία της. Ίσως ούτε κι εσύ... κι αυτό με πληγώνει.
Αυτά λοιπόν τα βράδια θα ήθελα να είμαι δίπλα σου... Να ακουμπήσω τα μωρουδιακό σου δέρμα... σαν άλλοτε... Θυμάσαι? Να νιώσω την ανάσα σου στην επιδερμίδα του αυτιού μου, καθώς τα χείλη σου θα επεξεργάζονται τα ζυγωματικά μου... Να δω τα βλέφαρα σου να κλείνουν όταν τα χείλη μου θ' αγγίζουν τα δικά σου... Να ακουμπήσω αργά όσο ποτέ, έναν - έναν τους σπονδύλους, πάνω στην ανάριγη πλάτη σου... Να μπλέξουν τα δάχτυλά μας πάνω στο μουσκεμένο σεντόνι... Θυμάσαι? Να ακουμπήσει το στήθος μου πάνω στο δικό σου, την στιγμή που δεν θα έχει απομείνει τίποτα πια στον χώρο, παρά μόνο δυο ρηχές ανάσες και δυο φωνές μεταλλικές...
Να μου τραγουδήσεις... να μου διαβάσεις παραμύθι... να με φιλήσεις όπως έκανες πάντα, σαν να ήταν η τελευταία σου φορά... να κοιμηθώ δίπλα σου πιο "γυμνός" από ποτέ... Θυμάσαι? Θυμάσαι...!
