Χαρτόκουτες

8 Σεπτεμβρίου 2009... 25 Μαρτίου 2010... Γενέθλια, γιορτές... νύχτες, μέρες, βράδια, απογεύματα, ξημερώματα... ποτά, τσιγάρα, καφέδες... κουβέντες, γέλια, σιωπές... κουτάκια.

Κάποτε τα λάτρευες τα κουτάκια μου, Κάποτε τα μισούσες... Πότε, πότε τα λατρεύεις ακόμα... Ποτέ πια δεν τα μισείς... Γιατί κουτάκια δεν υπάρχουν πια. Ίσως είναι ένα από τα λιγοστά που σου διαφεύγουν... Τα άνοιξες όλα τα κουτάκια μου... Φύσηξες και τα σκόρπισες... περιεχόμενο και περιτύλιγμα...

Τώρα στέκουν άδειες χαρτόκουτες. Περιμένουν εκεί σκισμένες κι άδειες, να τις μαζέψει κάποιος. Να τις μπαλώσει με διπλή και τριπλή ταινία μονωτική και να τις ξαναβάλει στη σειρά. Έπειτα να τις γεμίσει πάλι. Μικρότερες και μεγαλύτερες χαρτόκουτες να ξανακλείσουν μόλις γεμίσει η καθεμιά τους. Κι έπειτα να ξαναφτιάξω την γελοία τους εικόνα, όπως ήταν κάποτε... Να κλειδώσω τις χαρτόκουτες μου με λουκέτα. Μέχρι να έρθεις πάλι εσύ και να το δεις. Να πεις... "Πόσο γελοίο... λουκέτα σε χαρτόκουτες... Μπορώ απλά να τις σκίσω"

Τ' αγκάθια πιο πολλά από τα πέταλα. Οι ρωγμές πιο πολλές από τα λουκέτα. Η δύναμή σου πιο δυνατή από τις δικές μου τις χαρτόκουτες.

Τραγική ειρωνεία: Δεν θέλω να μαζέψω τις σκισμένες κούτες μου... τα σκισμένα κουτάκια μου... Αρνούμε να τα μπαλώσω... Αρνούμαι πεισματικά και να γυρίσω τα δω. Περιμένω το απορριμματοφόρο να περάσει. Να τα μαζέψει και να τα κάνει παρελθόν. Να το δω να απομακρύνεται και να τα λιώνει στην καρότσα του. Να τα κάνει κομμάτια μαζί με τα άλλα σκουπίδια... Κι ο ήχος της μηχανής του να σβήσει μαζί με την εικόνα του, στην επόμενη στροφή.

Μου 'δειξες έναν άλλο δρόμο... Έναν τρόπο σκέψης άλλο. Ξέρω πω θα μου φέρει δυσκολίες ο τρόπος σου. Αλλά τον τρόπο αυτό δεν τον αλλάζω... Όσο αλλάζω σου μοιάζω... Ο κόσμος από οπτική γωνία άλλη... Μια οπτική δική σου... Μια οπτική και δική μου πλέον. Ό,τι κι αν είναι αυτό, μέχρι τέλους θα το ζω.

Θα περιμένω την βαριά κουρτίνα της αυλαίας να κλείσει. Μπορεί κλείνοντας να πέσει. Να μην αντέξει. Η παράσταση απ' την αρχή ν' αρχίσει. Μπορεί να κλείσει και τα φώτα της σκηνής να κρύψει.

Ξανά Θα γράψω, θα σβήσω, θα σκίσω... αλήθειες, ψέματα, γνώμες, γεγονότα, σημάδια, γκριμάτσες, κινήσεις, τραγούδια, στίχους, νότες... Θα ρουφήξω, θα φυσήξω... θα πιω, θα ξεδιψάσω, θα πνιγώ...

Έτσι λοιπόν, θα μετρήσω την αντίστροφη, μέχρι το "ν" του μηδενός. Δεν με νοιάζει κι αν πονέσω. Αν με νοιάξει, θα χάσω το συναίσθημα του πόνου. Θα χάσω εσένα. Θα χάσω... θα ξεχάσω... Η λήθη... Κι εμένα η λήθη με τρομάζει...

Γλυπτική...

Χθες έμεινα ξύπνιος ως αργά. Παρέα με έναν φίλο αρκετά μεγαλύτερό μου. Άνθρωπος καθαρός. Αναλλοίωτος στο πέρασμα του χρόνου. Έχει επιλέξει πολλά χρόνια τώρα, να ζει για το αύριο... ούτε καν για το μεθαύριο. Τον θαυμάζω τον Γ. Ακόμα και μέσα στο μεθύσι του, αυτό που έχει να πει, σε φέρνει στα όρια της ανατριχίλας. Εκείνος έχει κάνει συνειδητά πια τις επιλογές του. Ζει για το τώρα, και το μόνο που μπορεί να τον επηρεάσει είναι οτιδήποτε μπορεί να του προσφέρει συναισθήματα. Καλά, κακά... κάθε είδους. Μόνο το συναίσθημα έχει αφήσει να κυβερνάει την ζωή του... Κάποιοι θα τον έλεγαν, γι' αυτό τον λόγο, ακυβέρνητο... εγώ τον λέω ευτυχισμένο!

Που το πήγαμε, που το φέραμε, καταλήξαμε να μιλάμε πάλι για το μεγάλο Ε που κυβερνάει τις ζωές όλων μας. Αυτό το φτερωτό Ε με τους δύο βοηθούς του. Τον Ίμερο και τον Πόθο. Συνοδοί και δορυφόροι μας. Κινητήριες δυνάμεις στην κάθε μας πράξη. Πόσες φορές αλλάξαμε αποφάσεις ζωής, για το μεγάλο αυτό Ε? Πόσες φορές ακολουθήσαμε άλλους δρόμους, από αυτούς που είχαμε χαράξει με τόσο κόπο? Πόσες φορές αλλάξαμε το ναι σε όχι και τούμπαλιν? Το μπορεί σε σίγουρα, το άσπρο σε μαύρο. Το πάνω σε κάτω. Πόσες φορές μετανιώσαμε για τις αλλαγές αυτές? Δεν ξέρω να απαντήσω πόσες αληθινά μετανιώσαμε... Εγώ δεν θέλω να μετανιώσω για τις αλλαγές αυτές. Ο Γ. δεν μετάνιωσε ποτέ. Έμαθε να μην μετανοεί. Να χαίρεται ακόμα και τις λάθος επιλογές του. Να ζει μέσα στο λάθος του και να 'ναι περήφανος γι' αυτό.

Κι από πίσω μουσική να παίζει. Μουσική παντού... Μουσική που ακούγαμε μαζί... ακόμα κι αν ήμασταν χώρια. Ξέρεις οτι παντού και πάντα ακούω μουσική. Μόνο μαζί σου δεν ακούω. Προτιμώ να ακούω εσένα. Έχει η φωνή σου μια μουσικότητα... ούτως ή άλλως... Αντηχεί στ' αφτιά μου για ώρες μετά που μένω μόνος. Κάθε σου φράση, κάθε υψίσυχνο σύμφωνο που θα ξεφύγει περήφανο ανάμεσα από τα δυο σου, ωχρά χείλη. Και μετά όλα κατασταλάζουν σαν ίζημα στον πάτο ενός μπουκαλιού. Και φτιάχνουν σιγά - σιγά την δική τους λάσπη. Κι αυτήν την λάσπη παίρνω κάθε φορά που είμαι μακριά σου, για να πλάσω την εικόνα σου. Και την πλάθω με τα δυο μου χέρια γυμνά. Για να μπορώ να νιώσω την ζεστασιά της λάσπης σου. Να μουλιάσω τα χέρια μου μ' αυτήν. Και κάθε φορά πλάθω την μορφή σου με μεγαλύτερη δυσκολία. Μου παίρνει χρόνο περισσότερο. Η λάσπη είναι πιο υγρή και η μορφή καταλήγει θλιμμένη... αλλοτινή... κακέκτυπο δικό σου. Αλλά με έμαθες εσύ να δουλεύω καλά και με τα ρευστά. Να κάνω υπομονή. Να πλάθω εικόνες που ποτέ δεν έχω δει. Μα τώρα... δεν είσαι δίπλα μου για να βοηθήσεις.

Τώρα περιμένεις να σε "γεννήσω" μέσα από την Λάσπη.