Λες να είχες δίκιο?

Τα σύννεφα έφυγαν. Βλέπεις πια ουρανό γαλανό. Και περιμένεις να δεις αν είναι σημάδι. Θα φύγουν κι οι σταγόνες από το μυαλό σου? Θα κάμει και στο νου σου ξαστεριά? Μπα... αυτή θα αργήσει... Ίσως με την άνοιξη κι αυτή να 'ρθει παρέα...

Και τελικά οι σταγόνες μένουν... πέφτουν διατηρώντας αμείωτο τον ξέφρενο ρυθμό τους. Επιμένουν αυτές οι σταγόνες... Δεν το βάζουν κάτω. Κι έτσι... να και οι μεσοβέζικες λύσεις... λύσεις πρόχειρες... να αντικαταστήσουν τα αντιπλημμυρικά έργα που θα απαιτούνταν, με απλά πανιά... ξέφτια που τοποθετείς προσωρινά στην χαραμάδα της πόρτας για να μην μπάσει νερά. Κι εκεί που έλεγες, "έκανα τον προϋπολογισμό μου, και τώρα θα κάνω τα αντιπλημμυρικά μου έργα" βρίσκεσαι πάλι να χαζεύεις τις σταγονίτσες από το παράθυρο και να προσεύχεσαι να μην γίνουν τόσο ορμητικές και παρασύρουν ολόκληρη την πόρτα σου μαζί! Και έτσι δίνεις κι άλλη παράταση... και βολεύεσαι... Και βρίσκεις κι άλλους τρόπους για να γλυτώσεις το τέλος. Γιατί το τέλος το φοβάσαι...

Που μας πάει η ζωή δεν ξέρω... που μας πάει ζωή μου εμάς...
Αλήθεια δεν ξέρω. Οτι και να σου φέρω εσύ πάντα θα το κοιτάς από μακριά. Οτι κι αν σου δώσω πάντα θα το παίρνεις και θα λες ευχαριστώ. Αλλά δεν θα έχεις κάτι να ανταποδώσεις. Κι εγώ? Εγώ δεν θα θέλω ανταπόδοση. Ακόμα κι αν πάνω στα νεύρα μου -πάντα μακριά σου έχω τα νεύρα μου- λέω οτι κάποια στιγμή πρέπει να ανταποδώσεις, ποτέ δεν θα το πιστέψω... Κι εσύ κάποτε το είχες πει... "Πρέπει να απαιτείς και από εμένα να σου δώσω..."

Μωρέ λες να είχες δίκιο???

Το "τρίτο καμπανάκι"...

Εσύ πιο καλά από όλους, ξέρεις οτι ποτέ δεν αρκέστηκα σε κάτι μισό. Πάντα ήθελα να έχω το ολόκληρο. Εσύ το έζησες περισσότερο από όλους. Και τώρα το ξέρεις, οτι είναι η πρώτη φορά που το κάνω. Πρώτη φορά το κάνω για σένα. Πρώτη φορά το μισό μου αρκεί... Αυτό δεν σημαίνει οτι θα μου αρκεί και για πάντα.

Πρέπει να ξέρεις οτι τον χρόνο που ζήτησες να πάρεις... τον παίρνω κι εγώ. Κι ο χρόνος αυτός, είναι ο δρόμος που με οδηγεί στις δικές μου αποφάσεις. Υπολόγισε, οτι ίσως εγώ χρειαστώ λιγότερο από τον χρόνο αυτό, για να καταλήξω σε αυτές. Για να μην αντέξω άλλο το μισό. Για να ζητήσω το ολόκληρο. Ακόμα κι αν ξέρω οτι εσύ δεν είσαι σε θέση να το δώσεις. Και θα το ζητήσω. Όχι για να σε αναγκάσω να "τρέξεις" περισσότερο. Απλά και μόνο γιατί εγώ κουράστηκα να τρέχω. Λαχάνιασα πια. Πολλά τα τσιγάρα. Πολλά τα βράδια. Πολύς ο χρόνος που έδωσα...

Ίσως είναι ώρα να φύγω. Αυτή τη φορά να φύγω εγώ. Γιατί ακόμα κι αν εσύ έφυγες ήδη... εγώ μένω. Και είναι ώρα να νιώσεις κι εσύ την δική μου τη φυγή. Πασχίζω να μην γίνω κακός μαζί σου. Πασχίζω για να μην με πληγώσω διπλά. Την κακία μου απέναντι σου, δεν θα μου την συγχωρούσα ποτέ. Κι αυτόν τον κίνδυνο όμως, της ενδεχόμενης κακίας, δεν τον έχεις διαφύγει ολοκληρωτικά. Κάθε άλλο. Όσο περισσότερο χρόνο σου δίνω, τόσο πιο κοντά στον εν λόγω κίνδυνο βρίσκεσαι. Αυτή την φορά είναι μόνο στο χέρι μου. Αυτή την φορά θα φύγω για μένα.

Είσαι οτι πιο σημαντικό έχω ζήσει στη ζωή μου. Είσαι οτι πιο πολύτιμο έχω αφήσει να μου αγγίξει την ψυχή. Το πιο μεγάλο ναι που έχω πει στη ζωή μου. Το πιο μεγάλο όχι που έχω ακούσει. Η πιο γλυκιά ανάμνηση μου. Ναι ακόμα και τώρα, γλυκιά παραμένει. Αλλά επειδή έτσι θέλω και να μείνει... θα φροντίσω με κάθε τρόπο να μην σ' αφήσω να περπατήσεις τους δρόμους της απομυθοποίησης. Κι αυτό καλό δικό σου θα είναι. Άλλη μια φορά, Θα φύγω για μένα... και θα το κάνω για σένα.

Μπορείς ακόμα να με κρατήσεις. Μπορείς να μου σκουντήσεις την πλάτη και να παρατείνεις το μαρτύριο μου. Κι εγώ να το δεχτώ. Μόνο ένα πράγμα σου ζητώ. Οτι μου πεις να είναι ειλικρινές. Μην το μετανιώσεις... σε εκλιπαρώ. Βρες το θάρρος να πεις τα πράγματα με τ' όνομά τους. Να δεις τα πράγματα έξω από διαθλαστικούς φακούς. Όπως είναι. Και αν πραγματικά το εννοείς, δώσε μου έναν ακόμα λόγο να μείνω στον πόνο. Κι εγώ μ' έναν και μόνο λόγο θα το κάνω. Ένας λόγος μου αρκεί. Μπορώ να βαφτίσω αυτόν τον έναν και μόνο λόγο, με το όνομα "ολόκληρο". Αλλά χωρίς αυτόν θα πρέπει να βαφτίσω το μισό, με το όνομα "τίποτα". Και στο τίποτα δεν μένω... και το ξέρεις... ή μάλλον το φαντάζεσαι...

All alone am i... ever since your goodbye

Κακός ο ύπνος. Κακό το ξύπνημα. Τυπικό το τηλεφώνημα. Ματαίωση της συνάντησής μας. Άτσαλος ο αποχαιρετισμός. Άσχημος ο καιρός. Κακή συνενόηση. Απόγευμα χωρίς πρόγραμμα. Απόγευμα κενό. Σαν κι εμένα...

Πρόβλεψη: Πολλά τσιγάρα. Πολύς καφές. Πολύ μουσική. Διάθεση κακή. Τεντομένο σχοινί πριν την απόφαση. Την έχω ήδη πάρει. Θα έπρεπε να με ξέρω καλύτερα και να μην με πεδεύω έτσι. Αφού είναι προδιαγεγραμμένο. Δεν θα αντέξεις εαυτέ μου. Αλλιώς έχεις συνηθήσει. Έκανες καλή προσπάθεια. Με άλλαξες πολύ... δεν κατάφερες όμως να αλλάξεις την αρχική μήτρα. Την πίεση ποτέ δεν θα μπορώ να την υπομείνω. Καιρό πολύ, το έκανα για σένα. Αλλά ως εδώ. Ίσως ως λίγο παρακάτω. Πρέπει να βάλω ένα τέλος σε όλο αυτό... μια καινούργια αρχή σε κάτι άλλο. Σε κάτι άλλο παρόμοιο ή και τελείως διαφορετικό. Δώσε μου λίγο χρόνο μόνο σε παρακαλώ. Λίγο χρόνο μακριά από τη σκέψη σου. Άσε με να πάρω μια ανάσα. Κι εγώ, σε αντάλλαγμα, θα σε αφήσω να με πληγώσεις για μια ακόμα φορά. Τελευταία! Ξέρω πως στιγμιαία θα το χαρείς. Μετά θα λυπηθείς. Θα νιώσεις πως με χάνεις ολοκληρωτικά. Δεν θα είναι αλήθεια. Αλλά θα πρέπει να το νιώσεις κι εσύ μια φορά. Διαχειρίσου το, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο. Δεν σε φοβάμαι. Θα τα καταφέρεις. Πάλι κοντά σου θα με φέρεις. Πάλι κοντά σου θα θέλω να έρθω. Αυτή τη φορά όμως θα το φτιάξουμε μαζί. Δεν θα αμφιβάλω για μένα... ούτε για σένα. Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να αμφιβάλει. Δεν θα του πω ποτέ ξανά "σώπα". Θα σωπάσει μια για πάντα. Μέχρι να μιλήσεις εσύ. Μέχρι το τέλος. Μέχρι πάλι ταξίδια μακρινά να με πας. Ταξίδια χωρίς πρόγραμμα αυτή τη φορά...

Ευχαριστώ...

Δυστυχώς η ανθρώπινη φύση, μέσα σε όλα της τα προβλήματα, έχει ένα ακόμα... Συχνά νομίζουμε πως είμαστε παντογνώστες. Υπάρχουν φορές που έχουμε το θράσος να πιστεύουμε οτι μπορούμε να προβλέψουμε τις αντιδράσεις των ανθρώπων που μας περιβάλλουν. Πολύ συχνά, αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε. Πως μπορούμε να ελέγξουμε σαν μαριονέτες τους δικούς μας ανθρώπους και τα γεγονότα της ζωής τους. Κι η αυταπάτη συνεχίζεται... Μέχρι να βρεθούν εκείνοι οι λιγοστοί, αλλά σημαντικοί. Άνθρωποι που πίστευες οτι δεν θα μπορούσαν να κουβαλήσουν μαζί σου το πρόβλημά. Κι εκείνοι με μια κίνηση καταρρίπτουν όλες τις θεωρίες σου. Και είναι δίπλα σου. Ακόμα κι αν εσύ τους υποτίμησες... Και δεν κουβαλούν το πρόβλημα σου... Το μοιράζονται... Το κάνουν να μοιάζει ασήμαντο μπροστά στην ύπαρξη τους. Στην ευτυχία που αισθάνεσαι, απλά και μόνο γιατί αυτή την φορά πρόλαβες το τραίνο. Πρόλαβες και το πήρες μαζί τους. Και πόσο άδικο είχες. Πόσο άδικο. Αυτό το τραίνο ήταν πιο σημαντικό. Αυτό το τραίνο θα σε οδηγήσει στους προορισμούς σου. Σε προορισμούς που κι εσύ δεν φανταζόσουν. Εκεί που δεν θα είσαι μόνος σου. Εκεί που κι αν ακόμα το τοπίο είναι λιγότερο όμορφο από οτι το φανταζόσουν... θα το βλέπεις πιο όμορφο από οτιδήποτε άλλο... επειδή θα το βλέπεις μέσα από τα μάτια τους.

Είναι φορές που θέλω να κλάψω τόσο δυνατά. Να ουρλιάξω μια συγγνώμη... απλά και μόνο γιατί είχα την αξίωση να κρίνω την σκέψη των ανθρώπων αυτών. Να προβλέψω τις κινήσεις τους. Να μειώσω την αγάπη που ήξερα οτι κρύβουν για μένα. Να φύγω μακριά τους, για να αντέξω την δική μου έλλειψη πίστης σε αυτούς. Κι εκεί που όλα αυτά στροβιλίζονται στο κεφάλι μου, έρχεται ακόμα ένα χτύπημα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποδεικνύουν, για άλλη μια φορά περίτρανα, πως δεν είναι δίπλα μου για να ακούσουν την συγγνώμη μου. Δεν είναι δίπλα μου γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Δεν είναι δίπλα μου προς ανταπόδοση αυτών που εγώ τους έχω ως τώρα προσφέρει. Είναι δίπλα μου γιατί το θέλουν.

Πόσο μικρός ήμουν. Πόσο μεγάλο με κάνουν να αισθάνομαι... απλά και μόνο γιατί γι' αυτούς δεν έπαιξε ρόλο τίποτα από όλα αυτά. Εκείνοι ήταν εκεί, είναι εκεί και θα είναι εκεί. Απλά γιατί το ξέρουν και το θέλουν.

Μου έλειψαν οι καφέδες μας... Μου έλειψαν τα πειράγματα, οι βραδινές συζητήσεις στο αυτοκίνητο, οι διακοπές μας. Μου έλειψαν τα τσιγάρα του εργασιακού διαλείμματος, τα ηλίθια καθημερινά e-mail, το Baleno, ο Old Holborn, η ανύπαρκτη αισθητική, οι ατέλειωτες αναλύσεις των ραδιοφωνικών ακουσμάτων, οι βόλτες, τα κουρέματα, οι φιλοσοφικές συζητήσεις χωρίς τέλος, το μικρό δωματιάκι και οι πίτσες. Η απόλυτη ακρίβεια μερικών... η απόλυτη ανακρίβεια μερικών άλλων. Ο ΠΑΟΚ και ο βάζελος. Τα Friday's και το Μάτι. Οι παλιότερες βόλτες στο Mall και οι πιο πρόσφατες στη συμπρωτεύουσα. Τα μυστικά μας... αυτά που φανερώθηκαν γρήγορα, κι αυτά που φανερώθηκαν πιο αργά.

Η μόνη λέξη που αυθόρμητα αγγίζει τον ουρανίσκο μου... Ευχαριστώ...

Και πίσω μας... ο δρόμος!

Γυρίζεις ποτέ να κοιτάξεις πίσω? Να δεις τι έχεις αφήσει πίσω σου? Να δεις αν κάτι από όλα αυτά άξιζε? Όχι απαραίτητα για να ξαναγυρίσεις σε αυτό... αλλά για να μην ξανακάνεις το λάθος να αφήσεις κάτι παρόμοιο. Γυρίζεις ποτέ άραγε? Μετριέσαι ποτέ με το παρελθόν σου? Αν όχι, πως αποφασίζεις για αυτό που εσύ ονομάζεις μέλλον? Κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω... θα το κάνεις όντως για να δεις ή θα το κάνεις, φορώντας τις πλουμιστές σε χρώματα παρωπίδες σου, απλά και μόνο για να πεις οτι το έκανες? Όπως και να έχει, ψάξε την αφορμή σου, και κάντο. Κι οτι καταλάβεις... καλό δικό σου θα 'ναι!

Εγώ την αφορμή μου την βρήκα... Την είχα βρει εδώ και ενάμιση περίπου μήνα. Έπρεπε όμως να βρω και το θάρρος. Το βρήκα κι αυτό... Κάθομαι λοιπόν και κάνω τον απολογισμό των 21 χρόνων που εγώ άφησα πίσω μου. Μια σπουδή που άρχισε με λαχτάρα... και ποτέ δεν τελείωσε. Μια αθλητική καριέρα που άρχισε με υποσχέσεις... και ποτέ δεν προχώρησε. Μια δουλειά που συνοδεύτηκε από ακατάπαυστη αναγνώριση... και ποτέ δεν με ικανοποίησε. Δυο έρωτες που κλόνισαν την καρδιά μου... και μόνο έρωτες δεν ήταν τελικά. Κι ένας ΕΡΩΤΑΣ που δόθηκα ολοκληρωτικά... και με άφησε στη μέση... Ίσως όχι στη μέση... Στην αρχή... Με γκρέμισε, στην αρχή ακόμα. Και μετά κάνεις την σούμα. Παίρνεις το άξυστο μολυβάκι σου, αυτό που χρησιμοποιούσες και στο δημοτικό, και τραβάς αργά - αργά την γραμμούλα κάτω από την πράξη. Αργά - αργά όμως. Αργά γιατί κι εσύ ο ίδιος φοβάσαι να κάνεις την πρόσθεση... Μια πρόσθεση με όλους του προσθετέους αρνητικούς... Μόνο πρόσθεση δεν είναι. Φοβάσαι το μείον που θα πρέπει να βάλεις μπροστά στο αποτέλεσμα. Μπροστά σε αυτό το αποτέλεσμα που η απόλυτη τιμή του θα 'ναι υπέρογκη...

Δεν την έκανα την πράξη. Τελικά δεν με αφορούσε το αποτέλεσμα, αλλά οι προσθετέοι... αφαιρετέοι αν θες. Και τελικά τι έμεινε? Έμεινε η οθόνη μου, το πληκτρολόγιό μου, ο καπνός στα πνευμόνια μου, το αλκοόλ στο συκώτι μου, η σκέψη του στο μυαλό μου, τίποτα στην τσέπη μου, η απορία των γονιών μου, η αναβολή -ματαίωση- των σπουδών μου, μελωδίες μουσικές στ' αυτιά μου, τα ρούχα μου που είναι δυο νούμερα μεγαλύτερα από εμένα πλέον, η ανάγκη μου για έκφραση, μια θαμπή λάμψη, πολλά ξενύχτια... και... και... πολλοί δρόμοι.

Ο δρόμος: Δίοδος, πέρασμα, μονοπάτι. Οριοθετημένη διαδρομή που οδηγεί σε συγκεκριμένο σημείο. Άλλες φορές στην "Ιθάκη", κι άλλες σε αδιέξοδο. Κάποιες φορές ο δρόμος δεν έχει ορατότητα. Έτσι δεν ξέρεις που καταλήγει. Άλλες φορές βλέπεις το τέρμα από μακριά. Ακόμα και τότε όμως, αν διακρίνεις το αδιέξοδο... από την αρχή του δρόμου ακόμα... υπάρχουν φορές που επιλέγεις να τον ακολουθήσεις. Να μετρηθείς με το αδιέξοδο. Λες... Που ξέρεις? Μπορεί να υπάρχει χαραμάδα. Μπορεί να χωράω να περάσω. Μπορεί να κάνουν έργα οδοποιίας μέχρι τότε βρε αδερφέ. Μπορεί να ρίξουν τα 27 τετράγωνα που είναι μετά το αδιέξοδο και να μ' αφήσουν να περάσω! Μπορεί και όχι... Εγώ θα πάω.

Και πήγα. Και ήξερα μέσα μου, οτι σε αδιέξοδο θα βγω... Αλλιώς το περίμενα... Αλλά και πάλι, σε αδιέξοδο βγήκα. Και με χέρια γυμνά, άρχισα να σπρώχνω τον τοίχο. Προσπαθούσα να μουσκέψω τα θεμέλια με τα μάτια μου... αλλά και οι δακρυιγόνοι αδένες μου με πρόδωσαν. Τα χέρια μάτωσαν. Τα μάτια στέρεψαν. Κι εκεί κατάλαβα. Ο τοίχος δεν θα έπεφτε. Ήταν οπλισμένο το τσιμέντο κι ο μάστορας καλός! Και σήκωσα τα μάτια μου και κοίταξα ψηλά. Και πάνω στον τοίχο με κρεμασμένα τα πόδια να αιωρούνται στο κενό, ήταν ο μάστορας. Είχε κι αυτός μάτια μουσκεμένα. Ίσως γιατί προσπαθούσα να ρίξω τον τοίχο που τόσο καλά είχε δουλέψει... ίσως πάλι, γιατί δεν κατάφερα ούτε εγώ να ρίξω έναν από τους καλοφτιαγμένους τοίχους του. Με κοιτούσε για ώρα. Δεν το είχα καταλάβει. Νομίζω έκλεγε πριν από μενα. Κι αυτό δεν το είχα καταλάβει. Μου χαμογελούσε. Και ξαφνικά σταμάτησε να με κοιτάει. Γύρισε το βλέμμα του στον δρόμο πίσω μου. Στον δρόμο που τόσο γρήγορα είχα διανύσει. Τον κοίταγε επίμονα. Μέτραγε τα βήματα. Και το βλέμμα του έφτασε στην αρχή του δρόμου. Νομίζω οτι κάτι ήθελαν να μου δείξουν τα μάτια του. Ίσως ήθελε να μου πει, οτι και το αδιέξοδο δρόμος είναι... ένας δρόμος, που απλά τον οδηγείς με την όπισθεν... ίσως πάλι να μου έδειχνε το σημείο εκκίνησης και να με προέτρεπε να ξανακάνω την κούρσα μου, αυτή τη φορά πιο αργά, για να προλάβει κι εκείνος να ξεστήσει τον τοίχο του. Τι από τα δύο, ποτέ δεν κατάλαβα. Ακόμα προσπαθώ. Κι άνοιξε το στόμα του... Πήρε την ανάσα του... Κι άφησε τον αέρα να βγει! Δεν άκουσα τι είπε. Ήταν πολύ ψηλά για να τον ακούσω. Μόνο τα χείλη του μπόρεσα να διαβάσω. "Μπέμπηηηη...". Κι έμεινε εκεί ψηλά. Αμίλητος... με τα μάτια κλειστά και μουσκεμένα.

Στο είχα πει!

Πάλι ο ίδιος δρόμος. Κάθε φορά η ίδια διαδρομή. Κάθε φορά αυτή η διαδρομή από το σπίτι σου, στο σπίτι μου. Θα μπορούσα πλέον να την κάνω με κλειστά τα μάτια. Πίσω από το τιμόνι μου... για άλλη μια φορά να κυριεύομαι από τον ψυχαναγκασμό μου... Να μετράω τα φανάρια... Ένα - ένα... Αν σταματήσω σε λιγότερο από δυο κόκκινα τότε θα είμαστε πάλι μαζί. Υπάρχουν φορές που περνάω και με κόκκινο λοιπόν. Υπάρχουν φορές που λιγότερο με νοιάζει να φυλαχτώ, από το να είμαστε μαζί. Ίσως αυτό και μόνο να αρκεί σαν απόδειξη για το κακό που μου κάνεις... Έτσι θα έλεγε κάποιος άλλος. Εγώ θα έλεγα πως, μόνο όταν είμαι μαζί σου είμαι ο πραγματικός μου εαυτός. Ο πραγματικός, αυτοκαταστροφικός μου εαυτός. Κι αυτό το θέλησες εσύ. Γιατί όσο αλλάζω σου μοιάζω... στο είχα πει κάποτε... Ένα βράδυ... Σε μια συναυλία... Αγκαλιά σου... Πάνω από 3000 άτομα... Στο είχα πει!

Κι εσύ συνεχίζεις να ρίχνεις τα ζάρια μου... Κι εγώ περιμένω να έρθουν οι εξάρες... Κι εσύ με έναν από τους πολλούς, ανεξήγητους τρόπους σου, πάντα ρίχνεις ασσόδυο.

Σκέφτομαι συχνά πια, πως θα ήταν να σε έβγαζα από τη ζωή μου. Και νιώθω τόσο άσχημα. Όχι γιατί δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς εσένα... αλλά γιατί όσο περνάει ο καιρός, γίνομαι όλο και πιο ικανός να το κάνω. Τρέμω στην ιδέα του να μην σε έχω ανάγκη πια. Κι όμως είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Ούτε εσύ δεν θα μπορέσεις να το αλλάξεις αυτό. Κάθε μέρα γίνομαι καλύτερα. Και κάθε νύχτα γεμίζω τύψεις γι' αυτό.

Σε λίγες μέρες, σε λίγες ώρες... σε λίγες στιγμές, πιθανώς να είμαστε πάλι μαζί. Πιθανώς να σε ακούσω πάλι στο ακουστικό. Μπορεί να μιλήσουμε για δευτερόλεπτα. Μπορεί να μιλήσουμε για ώρες. Εγώ πάλι θα περιμένω να ακούσω τις λέξεις κλειδιά. Εύχομαι να μην τις πεις. Δεν ξέρω αν λέω αλήθεια. Εσύ όμως θα τις πεις. Αλλά πάντα με τον τρόπο σου. Τόσο - όσο... Ποτέ να μην περάσεις το όριο που εγώ έβαλα τόσο βολικά για εσένα. Ποτέ να μην εκτεθείς λίγο παραπάνω... ακόμα κι αν ξέρεις οτι δεν θα το εκμεταλλευτώ. Κάποτε με έλεγες ατσαλάκωτο. Τώρα μάλλον θα πρέπει να κρατήσεις τον ορισμό για τον εαυτό σου. Όσες κουβέντες κι αν κάνουμε... οι δυο μας ή και μπροστά σε τρίτους... πάντα θα είσαι στο μεταίχμιο. Πάντα θα λες πράγματα... και συγχρόνως, δεν θα λες τίποτα. Κι αν είμαστε με τρίτους, όλοι μαζί με μένα, θα προσπαθούμε να ανιχνεύσουμε κάτι υπερβολικό σου, κάτι ανεπίτρεπτο, κάτι που θα σε προδώσει. Μια κίνηση, μια ματιά σου, ένα χάδι που περισσότερη ώρα θα κρατήσει. Όπως πριν λίγες μέρες. Κάτω από το τραπέζι. Πάνω στο πόδι μου. Αλλά τότε ήξερες τι έκανες. Ήξερες οτι δεν θα μπορούσα να πω κουβέντα. Οτι ήμουν ανυπεράσπιστος απέναντι στην κάθε σου διάθεση... Κι όμως δεν χρειαζόταν... Δεν θα μίλαγα έτσι κι αλλιώς... Εγώ δεν θα σε πρόδιδα... Ποτέ δεν θα σε πρόδιδα στον ίδιο σου τον εαυτό.

Φαύλος κύκλος πλέον. Είναι φορές που τραβάω εγώ τα μάτια μου σε μια τυχαία διασταύρωση τους με τα δικά σου. Για να μην προλάβεις εσύ να το κάνεις. Δεν θα το άντεχα πολλές φορές ακόμα. Κι ούτε εσύ θα το άντεχες... Δεν θα άντεχες σε μια στιγμή αδυναμίας σου, να μην μπορέσεις να τραβήξεις το δικό σου βλέμμα... Δεν θα άντεχες να δοκιμάσεις τις αντοχές μου και να ξεπεράσεις τα όριά μου. Πάντα εκ του ασφαλούς θα κινείσαι. Κι εγώ "πιστός υπήκοος" δεν θα σε προβληματίσω ποτέ. Πάντα θα πηγαίνω με τα νερά σου. Κι αυτό στο είπα! Και το πόσο σε ξέρω σου είπα! Ξέρεις οτι όσα σου έχω πει είναι αλήθεια. Δεν αρνήθηκες τίποτα. Δεν έγνεψες καταφατικά σε τίποτα... αλλά και δεν απάντησες τίποτα... Ποτέ δεν απαντάς στις δύσκολες ερωτήσεις. Κι αυτό εγώ σε προέτρεψα κάποτε να το κάνεις. Και τότε ακόμα, σε δική μου ερώτηση. Κι αυτή, ακόμα αναπάντητη μένει.

Νομίζεις πως όλα τα λέω και μετά τα ξεχνάω. Κι εγώ, κι εσύ. Μάλλον έτσι θες να δείχνεις οτι νομίζεις. Ξέρεις οτι δεν τα ξεχνά κανείς μας. Ξέρεις οτι κάποια στιγμή οι ερωτήσεις θα επιστρέψουν... και θα ζητούν επιτακτικά την απάντηση τους. Το ξέρεις! Κι όμως δεν κάνεις τίποτα γι' αυτό. Τίποτα για να το αποφύγεις. Κάθε άλλο... Κυκλοθυμείς περισσότερο από ποτέ... Κι εγώ γίνομαι όλο και πιο ειλικρινής απέναντί σου. Κι αυτό σου φέρνει κι άλλη κυκλοθυμία. Κι εγώ όλο και πιο ειλικρινής. Κι εσύ συνεχίζεις... Πάντα μου είχες πολύ εμπιστοσύνη... Σε όλα... Τώρα πια, κυρίως στις αντοχές μου... Τώρα ίσως, για πρώτη φορά, να κάνεις λάθος.

Στιγμιαία μετανιώνω. Μετανιώνω που σ' άφησα να δοκιμάσεις την απροσδόκητη συνταγή σου (όπως θα έλεγε και κάποιος γνωστός μας) σε μένα. Μετανιώνω που άλλαξα μαζί σου... Μετανιώνω που συνεχίζω να αλλάζω μαζί σου. Μετανιώνω που θέλησα να είμαι δίπλα σου κι αλλιώς. Μην μου αγχώνεσαι όμως... Μετανιώνω στιγμιαία... Κι ύστερα μετανιώνω που μετάνιωσα. Κι εσύ θα παίζεις το κρυφτό σου πίσω από τις μετάνοιές μου. Κι εγώ θα περιμένω την δική σου. Ακόμα κι αν τα όριά μου ξεπεράσεις... ακόμα κι αν αναγκαστώ να στο πω.... θα συνεχίσω να την περιμένω.

Κάποτε, μου είπε κάποια, οτι υπάρχουν άνθρωποι που πάντα θα τους περιμένουμε στη ζωή μας. Κι εγώ του είχα πει... πως δεν θα περιμένω κανέναν... Πόσο δυνατός ήμουν τότε... Πόσο αδύναμος τώρα... Πόσο τον καταλαβαίνω τώρα... Πόσο δίκιο είχε... Πόσο θα περιμένω ακόμα... Όσο χρειαστεί... ακόμα κι αν δεν χρειαζόταν.