Φως vs Σκοτάδι

Είναι κάποιες φορές που αγαπάς το σκοτάδι... Γιατί κρύβει την αδυναμία σου. Γιατί κρύβει και καλύπτει τις ευάλωτες πτυχές σου. Γιατί είναι εκεί για να 'ναι μόνο του... χωρίς κανέναν άλλο... μέσα σε μια επώδυνη, επικίνδυνη αλλά και γλυκιά σιωπή.

Είναι κάποιες άλλες φορές που αγαπάς το φως... Γιατί φωτίζει όσα αισθάνεσαι... Γιατί ξυπνά τον κάθε πόρο σου για να τον κάνει να εκκρίνει αυτές τις μικρές σταγονίτσες της γλυκιάς ανδρεναλίνης που κατακλίζει το μέσα σου... Γιατί είναι εκεί για να 'ναι παρέα σου... συντροφιά με σένα και τους άλλους φωτίζονται κι αυτοί από αυτό.

Είναι όμως και κάποιες φορές που δεν ξέρεις τι να αγαπήσεις... Γιατί ξέρεις οτι και το φως και το σκοτάδι έρχονται παρέα... Είναι κι αυτά σαν τα "2 παλτά"... Ξέρεις οτι το φως υπάρχει για να φτιάξει το σκοτάδι του ίσκιου που προβάλει πίσω σου. Και το σκοτάδι υπάρχει για να κάνει εκτυφλωτικό το φως μπροστά σου. Κι αν κοιτάξεις τον ίσκιο σου, αδυνατείς να βρεις το επόμενο πάτημα. Κι αν κοιτάξεις προς το φως αδυνατείς να δεις την επερχόμενη πορεία. Κι είναι εκεί που λες δεν πάω ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Εκεί που τα πόδια καρφώνονται στο έδαφος. Εϊναι εκεί που λες θα αφήσω τα νότα μου στα σκοτάδια και το προσωπό μου να το κάψει αυτό το φως. Εκεί που λες να μείνεις γυμνός κι εκστατικός για να μετρήσεις τις αντοχές σου. Να μετρηθείς σε έναν αγώνα άδικο... Στημένο. Γιατί στην ουσία δεν είναι δικός σου ο αγώνας. Εϊναι μεταξύ δυο άλλων αντιπάλων. Πιο ισχυρών από εσένα.

Φως vs Σκοτάδι... Σημειώσατε: ?

"Ξεφυλλίζοντας τη Σιωπή Πάντα φεύγω. Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς απ' όπου έχω φύγει. Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία. Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω από τη φυγή μου... Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά. Σουρούπωσε ..."

Μήδεια*

Ακολουθεί επιστημονική διαφήμιση... Οποιαδήποτε λογοτεχνική αναφορά δεν είχε νόημα... Παρακαλώ όπως οι αναζητητές ενός ακόμα λογοτεχνικού και ευαίσθητου παραληρήματος παρακάμψετε την ανάγνωση των παρακάτω.

Κυνισμός: Η νοοτροπία του ανθρώπου που χαρακτηρίζεται από παντελή έλλειψη συναισθηματικής ή ηθικής ευαισθησίας, που εκδηλώνει τις σκέψεις, τα συναισθήματα ή τις προθέσεις του περιφρονώντας τούς κοινά αποδεκτούς κανόνες ευπρέπειας ή ηθικής.

Εσύ το ονομάζεις "ξέρω απλά πως έχουν τα πράγματα".

Ρομαντισμός: Εξιδανίκευση της πραγματικότητας. Η αίσθηση της αθωότητας που εξιδανικεύει τις καταστάσεις στο μυαλό ενός ατόμου, συνήθως περιφρονώντας τους κοινά αποδεκτούς λογικούς συνειρμούς.

Εσύ το ονομάζεις "ευαισθησία... σκηνοθεσία της ζωής μου"

Εσύ σε ονομάζεις βαθιά ρομαντικό άνθρωπο...

Και η απομυθοποίηση ήρθε. Είχε από καιρό φτάσει αλλά σήμερα αντήχησε για πρώτη φορά στα αυτιά σου. Μία μου κουβέντα ήταν αρκετή. Μετά άλλαξα το θέμα. Δεν το άφησες όμως να πέσει κάτω... Ήθελες να μάθεις τι ακριβώς εννοούσα... Δεν περίμενες μάλλον οτι το εννοώ τόσο συνειδητά για να το αναλύσω... Και μετά την ανάλυση το διευθέτησες υπερτονίζοντας την δικολαβική μου δεινότητα... Στο τέλος των επιχειρημάτων ήρθε και η χρήση αφηρημένων εννοιών... Όρισες την δική σου αφηρημένη έννοια του ρομαντισμού...

Ναι όμως το πιστεύω... Δεν είσαι ρομαντικός άνθρωπος... Δεν πράττεις ρομαντικά... Μπορεί έτσι να σκέφτεσαι ή να πιστεύεις οτι σκέφτεσαι... Να δημιουργείς τα ωραία πυργάκια του παραμυθιού αλλά όταν έρχεται η ώρα να δράσεις βάζεις το κυνικό σου προσωπείο - που όσο κι αν το αρνήσαι αυτό είναι που σε κάνει ερωτεύσιμο - και απομυθοποιείς κάθε τι... γιατί? Για να είσαι σίγουρος πως δεν θα εκτεθείς... δεν θα ιδρώσεις μπροστά στην απόρριψη... δεν θα πληγωθείς με μια απογοήτευση... Δυστυχώς όπως σου είπα κάποτε οι πράξεις πολλές φορές κάνουν περισσότερο θόρυβο από τα λόγια...

Προσπαθώντας να κάνω για άλλη μια φορά το ψυχογράφημα σου κατέληξα στην πιο αντιπροσωπευτική σύλληψη... ιδέα... παράδειγμα... ταύτιση...

Μήδεια... Ναι! Για δες... Μετά τον Οιδίποδα και την Ηλέκτρα ένα ακόμα πρόσωπο από την αρχαία τραγωδία έρχεται να δώσει απαντήσεις για την δική σου περίπτωση... Προτάσεις το κίνητρο για να δικαιολογήσεις την πράξη... Το άκρο του ρομαντισμού που φτάνει σε πράξεις μεθοριακές, φονικές, "φονικές"... Ξεχνάς όμως το συμβάν... Σκότωσες τα παιδιά σου... Ξεχνάς το γεγονός ογκόλιθο... Και ξέρεις τι? Τέτοια συμβάντα δεν παίρνουν συγχωροχάρτι στο όνομα του άκρατου ρομαντισμού... ούτε μπορεί ποτέ να μεταμορφωθούν σε κάτι ρομαντικό, οι πράξεις άκρατης κυνικής αυτοκαταστροφικής εκδικητικότητας... Όσο καλλιτεχνικά κι αν το δεις δεν θα πάψει ποτέ να είναι... ένας φόνος!

Άχρονος...

Μια εικόνα ρετρό... Εγώ στο κρεβάτι, πάνω στην πράσινη παπλωματοθήκη. Δίπλα το κίτρινο βιβλίο που μόλις τελείωσα... το πρώτο βιβλίο που μετά από καιρό διαβάζω, χωρίς τη σκέψη σου να μου αποσπά την προσοχή σε κάθε του σελίδα... Δίπλα το λευκό πακέτο μισοάδειο και το λευκό τασάκι μισογεμάτο με λευκά φίλτρα Άσσου... Όλα τα λευκά να δανείζονται την σέπια από το αναμμένο φωτιστικό που βρίσκεται πάνω από την εικόνα όλων αυτών των παραπάνω...

Μια αίσθηση... Κι αυτή ρετρό πια... Μια καλοκαιρινή μελαγχολία... Ετεροχρονισμένη αλλά μια από εκείνες. Από εκείνες τις μελαγχολίες, που μόνο το θερινό χρονολόγιο συνωστίζει γύρω του... Τότε που το βραδυνό αεράκι δροσίζει το δέρμα σου... κι αισθάνεσαι μόνος μέσα στα δροσερά μόρια του αέρος... γεμάτος όμως από τον καιρό... γεμάτος ψυχαναγκαστικά ή μη από την δράση της φευγαλέας μέρας που προηγήθηκε... Μια τέτοια μέρα ποτέ δεν ζήσαμε μαζί... Μαζί μόνο τις μέρες του χειμώνα γευτήκαμε... Κι αυτές με μια μανία... Με μια λαιμαργία μήπως και δεν προλάβουμε να τις χορτάσουμε... Δεν πειράζει... Ξέρω οτι δεν θα σε χορτάσω ποτέ... Ξέρω οτι δεν θα με χορτάσεις ποτέ... Το αίσθημα του κορεσμού εκλείπει στην περίπτωση μας κύριε...

Η πρώτη φορά του χρόνου αυτού που γράφω... Το ήθελα το διάλειμμα μου... Στο είπα όταν το χρειάστηκα... Το θυμάσαι ακόμα... Μιας κι ο χρόνος ξεκίνησε πιο γεμάτος από οτι κι αν είχαμε ζήσει μαζί... Αναπάντεχα πιο γεμάτος από εμάς... αναπάντεχα ίσως και επιτηδευμένα πιο γεμάτος από άλλους... άλλους που μένουν κι άλλους που αναπάντεχα φεύγουν όπως ήρθαν... Παρανομαστής πάλι εμείς... Μεταβλητές οι άλλοι... Μεταβλητές μιας εξίσωσης που επιλέγουμε να μην της δίνουμε τελική τιμή... Που επιλέγουμε όμως πια να τις δίνουμε και σταθερές... Κι αν τώρα είναι δίπλα μου ο Άσσος... ξέρεις οτι τα Lucky Strike τα φυλάω για σένα... Εσένα... Την "τυχερή ριξιά" μου...

Νομίζω πια είμαι γεμάτος... Κενός σε αρκετά σημεία... Κενά που πάντα βρίσκουν το κομμάτι τους στο δικό σου παζλ... αλλά είμαι δικός μου πια... Δυνατός για να προγραμματίζω... Να προγραμματίζω κι εσένα... Να προγραμματίζω και τους δυό μας... Κι εσύ δυνατός φαίνεσαι... Και μοιραζόμαστε τη δύναμη αυτή... Αφού μοιραστήκαμε για άλλη μια φορά τα πάντα βάλαμε και νέα σημεία στίξης... Μια νέα παράγραφο και μια παρένθεση... (Δεν μπορούμε πια να μοιραζόμαστε τα πάντα...) Κι όσα όμως μοιραζόμαστε τα μοιραζόμαστε με γενναιοδωρία... Συντροφιά, αγκαλιά, άγγιγμα, βλέμμα... Εμένα μου αρκούν πια... Κι όταν δεν μου αρκούν θα είσαι εκεί πάλι να με διαψεύσεις... Κι όταν δεν σου αρκούν θα είμαι εκεί πάλι να σε κρατήσω... Μπορεί να είναι κι άλλοι πιο δίπλα... Σε απόσταση ασφαλείας πάντα... Αλλά η εικόνα θα είναι πάλι η ίδια... Η εικόνα που δεν ζήσαμε ποτέ και την ζούμε συνέχεια... Οι δυο μας μαζί...

Σε μια ρετρό βραδιά καλοκαιρινής μελαγχολίας...