Είναι κάποιες φορές που αγαπάς το σκοτάδι... Γιατί κρύβει την αδυναμία σου. Γιατί κρύβει και καλύπτει τις ευάλωτες πτυχές σου. Γιατί είναι εκεί για να 'ναι μόνο του... χωρίς κανέναν άλλο... μέσα σε μια επώδυνη, επικίνδυνη αλλά και γλυκιά σιωπή.
Είναι κάποιες άλλες φορές που αγαπάς το φως... Γιατί φωτίζει όσα αισθάνεσαι... Γιατί ξυπνά τον κάθε πόρο σου για να τον κάνει να εκκρίνει αυτές τις μικρές σταγονίτσες της γλυκιάς ανδρεναλίνης που κατακλίζει το μέσα σου... Γιατί είναι εκεί για να 'ναι παρέα σου... συντροφιά με σένα και τους άλλους φωτίζονται κι αυτοί από αυτό.
Είναι όμως και κάποιες φορές που δεν ξέρεις τι να αγαπήσεις... Γιατί ξέρεις οτι και το φως και το σκοτάδι έρχονται παρέα... Είναι κι αυτά σαν τα "2 παλτά"... Ξέρεις οτι το φως υπάρχει για να φτιάξει το σκοτάδι του ίσκιου που προβάλει πίσω σου. Και το σκοτάδι υπάρχει για να κάνει εκτυφλωτικό το φως μπροστά σου. Κι αν κοιτάξεις τον ίσκιο σου, αδυνατείς να βρεις το επόμενο πάτημα. Κι αν κοιτάξεις προς το φως αδυνατείς να δεις την επερχόμενη πορεία. Κι είναι εκεί που λες δεν πάω ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Εκεί που τα πόδια καρφώνονται στο έδαφος. Εϊναι εκεί που λες θα αφήσω τα νότα μου στα σκοτάδια και το προσωπό μου να το κάψει αυτό το φως. Εκεί που λες να μείνεις γυμνός κι εκστατικός για να μετρήσεις τις αντοχές σου. Να μετρηθείς σε έναν αγώνα άδικο... Στημένο. Γιατί στην ουσία δεν είναι δικός σου ο αγώνας. Εϊναι μεταξύ δυο άλλων αντιπάλων. Πιο ισχυρών από εσένα.
Φως vs Σκοτάδι... Σημειώσατε: ?
"Ξεφυλλίζοντας τη Σιωπή Πάντα φεύγω. Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς απ' όπου έχω φύγει. Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία. Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω από τη φυγή μου... Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά. Σουρούπωσε ..."
