Μια εικόνα ρετρό... Εγώ στο κρεβάτι, πάνω στην πράσινη παπλωματοθήκη. Δίπλα το κίτρινο βιβλίο που μόλις τελείωσα... το πρώτο βιβλίο που μετά από καιρό διαβάζω, χωρίς τη σκέψη σου να μου αποσπά την προσοχή σε κάθε του σελίδα... Δίπλα το λευκό πακέτο μισοάδειο και το λευκό τασάκι μισογεμάτο με λευκά φίλτρα Άσσου... Όλα τα λευκά να δανείζονται την σέπια από το αναμμένο φωτιστικό που βρίσκεται πάνω από την εικόνα όλων αυτών των παραπάνω...
Μια αίσθηση... Κι αυτή ρετρό πια... Μια καλοκαιρινή μελαγχολία... Ετεροχρονισμένη αλλά μια από εκείνες. Από εκείνες τις μελαγχολίες, που μόνο το θερινό χρονολόγιο συνωστίζει γύρω του... Τότε που το βραδυνό αεράκι δροσίζει το δέρμα σου... κι αισθάνεσαι μόνος μέσα στα δροσερά μόρια του αέρος... γεμάτος όμως από τον καιρό... γεμάτος ψυχαναγκαστικά ή μη από την δράση της φευγαλέας μέρας που προηγήθηκε... Μια τέτοια μέρα ποτέ δεν ζήσαμε μαζί... Μαζί μόνο τις μέρες του χειμώνα γευτήκαμε... Κι αυτές με μια μανία... Με μια λαιμαργία μήπως και δεν προλάβουμε να τις χορτάσουμε... Δεν πειράζει... Ξέρω οτι δεν θα σε χορτάσω ποτέ... Ξέρω οτι δεν θα με χορτάσεις ποτέ... Το αίσθημα του κορεσμού εκλείπει στην περίπτωση μας κύριε...
Η πρώτη φορά του χρόνου αυτού που γράφω... Το ήθελα το διάλειμμα μου... Στο είπα όταν το χρειάστηκα... Το θυμάσαι ακόμα... Μιας κι ο χρόνος ξεκίνησε πιο γεμάτος από οτι κι αν είχαμε ζήσει μαζί... Αναπάντεχα πιο γεμάτος από εμάς... αναπάντεχα ίσως και επιτηδευμένα πιο γεμάτος από άλλους... άλλους που μένουν κι άλλους που αναπάντεχα φεύγουν όπως ήρθαν... Παρανομαστής πάλι εμείς... Μεταβλητές οι άλλοι... Μεταβλητές μιας εξίσωσης που επιλέγουμε να μην της δίνουμε τελική τιμή... Που επιλέγουμε όμως πια να τις δίνουμε και σταθερές... Κι αν τώρα είναι δίπλα μου ο Άσσος... ξέρεις οτι τα Lucky Strike τα φυλάω για σένα... Εσένα... Την "τυχερή ριξιά" μου...
Νομίζω πια είμαι γεμάτος... Κενός σε αρκετά σημεία... Κενά που πάντα βρίσκουν το κομμάτι τους στο δικό σου παζλ... αλλά είμαι δικός μου πια... Δυνατός για να προγραμματίζω... Να προγραμματίζω κι εσένα... Να προγραμματίζω και τους δυό μας... Κι εσύ δυνατός φαίνεσαι... Και μοιραζόμαστε τη δύναμη αυτή... Αφού μοιραστήκαμε για άλλη μια φορά τα πάντα βάλαμε και νέα σημεία στίξης... Μια νέα παράγραφο και μια παρένθεση... (Δεν μπορούμε πια να μοιραζόμαστε τα πάντα...) Κι όσα όμως μοιραζόμαστε τα μοιραζόμαστε με γενναιοδωρία... Συντροφιά, αγκαλιά, άγγιγμα, βλέμμα... Εμένα μου αρκούν πια... Κι όταν δεν μου αρκούν θα είσαι εκεί πάλι να με διαψεύσεις... Κι όταν δεν σου αρκούν θα είμαι εκεί πάλι να σε κρατήσω... Μπορεί να είναι κι άλλοι πιο δίπλα... Σε απόσταση ασφαλείας πάντα... Αλλά η εικόνα θα είναι πάλι η ίδια... Η εικόνα που δεν ζήσαμε ποτέ και την ζούμε συνέχεια... Οι δυο μας μαζί...
Σε μια ρετρό βραδιά καλοκαιρινής μελαγχολίας...
