Now I know...

Πάντα αναρωτιόμουν από ποιο σημείο των ματιών μας κυλούν τα δάκρυα... Το είχα ρωτήσει πολλές φορές... Από την εσωτερική ή την εξωτερική κόγχη των ματιών μας? Κάποιος μου είχε πει, οτι για τον κάθε άνθρωπο είναι διαφορετικό. Στις ταινίες έχω δει και τις δύο εκδοχές. Πριν λίγες μέρες έμαθα από ποια κόγχη τρέχουν τα δικά μου δάκρυα... Κι ένιωσα ευλογημένος που ξέρω. Κάποιοι δεν θα μάθουν ποτέ. Δεν θα αναρωτηθούν ποτέ. Εγώ ξέρω... και σ' ευχαριστώ...

Συνταγή μπελαλίδικη, αλλά χορταστική

Νομοτέλεια... Κάποια στιγμή φτάνει η ώρα που όλα τελειώνουν. Εκείνη η ώρα που κάτι μαραίνεται και κάτι άλλο ανθίζει. Η ώρα του Χειμώνα... κι ας είναι καλοκαίρι. Μια στιγμή αρκεί. Μια κουβέντα, μια συλλαβή ίσως. Ίσως ούτε συλλαβή. Μόνο η ανάσα πριν την εκτόξευση μιας λέξης και η σύγχρονη δράση του σώματος κατά την διάρκεια της ανάσας αυτής, αρκούν για να γράψουν το "the end". Αρκούν για να δώσουν τις απαντήσεις που χρειάζεσαι. Τις απαντήσεις που αρνείσαι να ακούσεις τόσο καιρό. Είναι σαν τις ταινίες που μας αφήνουν ανικανοποίητους. Εκείνες, που βλέποντάς τες, ο χρόνος περνά και δεν το καταλαβαίνεις. Και φτάνουν στο τέλος εκεί που δεν το περιμένεις. Και ακόμα χειρότερα, το τέλος είναι ελλιπώς ικανοποιητικό. Ελλιπέστατα. Ίσως και καθόλου.

Αυτά τα movie nights, που σε αφήνουν ανικανοποίητο με το "the end" τους, με το τέλος της δικής τους ταινίας, σου ανοίγουν την όρεξη. Και εκεί, στο βάθος την νυκτός αποφασίζεις να φας. Εννοείται ότι όλα τα delivery είναι κλειστά εδώ και ώρες. Τι θα κάνεις? Θα μαγειρέψεις! Πας λοιπόν στην κουζίνα και ανοίγεις το συνταγολόγιο στην γνωστή σελίδα. Μπελαλίδικη συνταγή όπως θα έλεγε κι η γιαγιά μου, αλλά αγαπημένη. Φτηνή και σίγουρη... χορταστική!

Ένα κουταλάκι του γλυκού ανακούφιση
Μια κουταλιά της σούπας θυμός
Ένα φλυτζάνι του τσαγιού πικρία
1/2 λίτρο αγάπη
Μια πρέζα ανεκπλήρωτο
Ένα λίτρο έρωτα
Μια κουταλιά της σούπας αναπάντεχο

Βάζουμε σε ένα μπολ τον έρωτα, τον θυμό και την πικρία. Ανακατεύουμε καλά μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα. Προσθέτουμε την αγάπη και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει καλά. Προσοχή να μην κάνει γορμπαλάκια. Αφήνουμε το μείγμα να "ξεκουραστεί" στο ψυγείο για μήνες. Στη συνέχεια, σε ένα άλλο μπολ ανακατεύουμε το αναπάντεχο, το ανεκπλήρωτο και τέλος προσθέτουμε την ανακούφιση. Αδειάζουμε το δεύτερο μείγμα μέσα στο μπολ με το πρώτο και ανακατεύουμε μέχρι να αποκτήσουν την υφή που επιθυμούμε. Εμείς ή οι καλεσμένοι μας. Έπειτα τοποθετούμε το μείγμα σε μια φόρμα και το βάζουμε στον φούρνο που έχουμε προθερμάνει στους 670 βαθμούς. Το αφήνουμε μέχρι να πάρει το γνωστό βαθύμαυρο χρώμα του. Σερβίρεται καλύτερα ζεστό με τη συνοδεία λευκού κρασιού.