Λατρεύω τους τοίχους σου.

Άλλο ένα ραντεβού σήμερα... Μαζί σου. Πάλι μαζί. Δεν ξέρω πόσο θα το αντέξω ακόμα. Το γοητευτικό του πράγματος, είναι οτι δεν με νοιάζει πόσο θα αντέξω ακόμα. Κάποια στιγμή είχες μιλήσει για τοίχους που ορθώνουμε κι οι δυο. Τότε σου το είχα υποσχεθεί. Θα οδηγήσω μέχρι το τέλος. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οτι θα τσακιστώ πάνω στον τοίχο σου, με το κοντέρ κολλημένο στα 200! Τις κρατάω εγώ τις υποσχέσεις μου. Μέχρι το τέλος λοιπόν θα οδηγήσω. Μέχρι κανείς από τους δυο μας να μην πάει στο ραντεβού...

Πότε εδώ, πότε εκεί... πάντα μαζί

Όταν ήμουν μικρός... είχα πολλούς φίλους. Παιδάκι ευτραφές, με μεγάλη την ανάγκη επιβεβαίωσης. Όχι μεγάλη... Τεράστια! Πήρα τα χρόνια στο κατόπι... Έκανα κι άλλους φίλους. Άφησα πίσω μερικούς παλιούς. Πήγα γυμνάσιο, λύκειο, πανεπιστήμιο... Φίλοι κι άλλοι, πολλοί. Πηγαίναμε μαζί για καφέ. Βλέπαμε ταινίες. Ακούγαμε μουσική. Λύναμε τα θέματα των μαθηματικών. Ανταλλάσαμε σκονάκια κάτω από τα θρανία. Ονειροπολούσαμε για τις ζωές μας. Τις προγραμματίζαμε αισιόδοξα... Παράλληλα... Κι ο Θεός γέλαγε με μας... Κι εμείς γελάγαμε μαζί του... Πάντα γελάγαμε... Γελάγαμε μαζί πάντα με τους φίλους μου. Σαν να ήταν σκηνοθετημένο. Σαν τα ψηφιακά χειροκροτήματα που βάζουν στις ηχοληψίες... Είναι πάντα συγχρονισμένα. Πάντα! Κοιμόμασταν ο ένας στο σπίτι του άλλου. Χαιρόμασταν. Τσακωνόμασταν. Περνούσα καλά με τους φίλους μου.

Μέσα σε όλη αυτή την πορεία υπήρξε και ένας άνθρωπος που μαζί του έκανα κι άλλα πράγματα. Νομίζαμε οτι φτάναμε μέχρι το τέλος κι όμως τελικά... πηγαίναμε και πιο πέρα. Μαζί, δεν γελάγαμε μόνο. Κλαίγαμε συχνά. Δεν πίναμε καφέ μαζί... ο καφές έπινε τις συζητήσεις μας. Δεν βλέπαμε μόνο τις ταινίες. Τις ζούσαμε κιόλας... στη ζωή μας. Πάντα σε συμπρωταγωνιστικούς ρόλους. Δεν ακούγαμε μόνο τη μουσική... την ρουφάγαμε μαζί. Δεν λύσαμε ποτέ προβλήματα μαθηματικών μαζί... βλέπαμε μαζί άλλα προβλήματα... Τα βλέπαμε κατάματα. Μπορεί να μην τα λύναμε, αλλά ξέραμε οτι θα τα αντιμετωπίσουμε μαζί. Δεν ανταλλάξαμε ποτέ σκονάκια κάτω από τα θρανία... δίναμε λευκό το διαγώνισμα μαζί. Δεν ονειροπολούσαμε τις ζωές μας μαζί... σχεδιάζαμε τη ζωή μας κοινή. Πολλές φορές απαισιόδοξα... αλλά ήμασταν μαζί. Κοιμόμασταν μαζί... ακόμα και σε σπίτια χωριστά. Λυπόμασταν. Αλλά εγώ περνούσα καλά μαζί με τον φίλο μου... Γιατί ήμασταν μαζί...

Συνεχίζω να παίρνω τα χρόνια στο κατόπι. Χαίρομαι, λυπάμαι, γελάω, κλαίω, ακούω, κουφαίνομαι, βλέπω, τυφλώνομαι. Ταξιδεύω, τρέχω, παίζω, πέφτω, σηκώνομαι. Είσαι δίπλα... σ' ακούω, κι ας μην σε βλέπω πάντα. Σιωπή. Μην κλαις. Μην κλαις τώρα. Δεν είναι η ώρα. Σε λίγο... θα κλάψουμε μαζί. Μπράβο. Κι αυτό το ξέρεις?... Ξεκάθαρα! Σκούπισε τα μάτια σου... ασ' το... θα τα σκουπίσω εγώ. Όχι πάλι το ίδιο τραγούδι. Αφού ξέρεις οτι θέλω να τ' ακούσω... Άντε καλά... Βάλ' το! Το κάνεις εσύ... Χμμμ... Αλκοόλ... Αλκοολικός! Μην πίνεις άλλο! Πεινάς? Ξέρω τι σκέφτεσαι. Το σκέφτηκα κι εγώ. Θες να πάμε μαζί? Θα οδηγήσω εγώ... και ξέρεις οτι θα πάμε γρήγορα. Φεύγουμε? Ναι μαζί φεύγουμε. Αγκαλιά. Αγκάλιασέ με. Μείνε μαζί μου. Αφού το ξέρεις οτι θα μείνω. Θα μου στρίψεις ένα? Πάλι? Πάλι! Κάνει κρύο. Κι εγώ κρυώνω. Δεν μπορείς... φοβάσαι. Ναι! Φοβάμαι... Δεν πειράζει. Κι εγώ! Πήγαινε το κουνέλι στο μπαλκόνι... και φέρε τον "ελέφαντα"! Πήγε 4:00? Πότε πήγε? Τώρα... Μετά... Και πιο μετά... κι ακόμα πιο μετά, μαζί θα είμαστε... Κι αυτό είναι αρκετό.

Μπορεί να μην κατάλαβαν... αλλά εσύ κατάλαβες...

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις... δεν είμαι μόνο, αυτό που βλέπεις

Όταν ήμουν μικρός, δύο ήταν τα δρώμενα που απολάμβανα περισσότερο από όλα στη ζωή μου. Τις Κυριακάτικες ιστορίες της γιαγιάς μου και... το τσίρκο! Το τσίρκο!!! Κάθε φορά που πήγαινα στο τσίρκο χανόμουν... Περιπλανούσα τις σκέψεις μου στα παρασκήνια που ποτέ δεν είχα δει. Στις συζητήσεις των ακροβατών, των θηριοδαμαστών, των κλόουν... ακόμα και των ζώων. Ναι πίστευα πως και τα ζώα μιλάνε μεταξύ τους. Αργότερα συνειδητοποίησα πως δεν το κάνουν... και πιο αργά, πως το κάνουν κι αυτά με τον δικό τους τρόπο. Άκουγα τις φωνές των μικρών χορευτριών, τα γέλια των ταχυδακτυλουργών που συναγωνίζονταν σε μια κούρσα δημιουργίας εντυπώσεων με τα κόλπα τους. Όλα αυτά, μέχρι το τελευταίο γκονγκ. Εκεί σώπαινα εγώ, σώπαινε και το μυαλό μου. Ρουφούσα κάθε κίνηση, κάθε συντελεστή, αυτού του άλλοτε αστείου και άλλοτε ριψοκίνδυνου θιάσου, μέχρι την τελευταία γουλιά. Κι όταν όλο αυτό έφτανε στο τέλος, ποτέ δεν ήθελα να φύγω. Ήθελα να περιμένω στις κερκίδες. Ακόμα κι αν αυτό σήμαινε πως έπρεπε να αποχωριστώ το ζεστό χέρι της μαμάς μου... Εγώ ήθελα να περιμένω στις κερκίδες. Σκεφτόμουν πως αν έμενα εκεί μόνος μου, θα είχα πολλές πιθανότητες να συναντήσω έναν από όλους αυτούς τους θιασώτες. Ήμουν πεπεισμένος πως κάποιος θα έβγαινε για να μαζέψει τα πεσμένα μαντήλια των ταχυδακτυλουργών ή τα γκέμια των αλόγων από το πάτωμα... και ήξερα πως σαν μικρό, γλυκό παιδάκι ήμουν παρατηρήσιμος, τόσο για να του τραβήξω την απαραίτητη προσοχή και να μου πιάσει την κουβέντα. Ποτέ δεν κατάφερα να πείσω την μητέρα μου οτι είμαι αρκετά μεγάλος για να μείνω εκεί και να γυρίσω μόνος μου στο σπίτι... Με το δίκιο της βέβαια... Ήμουν 7 χρονών!!!

Κάποια φορά λοιπόν, κι ενώ είχε τελειώσει το πρόγραμμα, εκστασιασμένος από οτι είχε προηγηθεί, βάδιζα προς την έξοδο. Λίγο πριν φτάσω σε αυτήν, είδα μια εικόνα που με σημαδεύει μέχρι σήμερα. Από την χαραμάδα μιας κουρτίνας αντίκρισα έναν ελέφαντα. Ήταν ένα πλάσμα τεράστιο. Πολύ μεγαλύτερο εμού... αλλά και πολύ μεγαλύτερο της μαμάς μου... Αυτά ήταν τα κριτήρια μου για το μέγεθος τότε!!! Αυτό το τεράστιο πλάσμα λοιπόν, ήταν δεμένο σε έναν πάσαλο, ίσα με το μπόι μου. Ίσως και λίγο πιο κοντό από εμένα. Αμέσως αναρωτήθηκα. "Μα καλά, αυτός ο ελέφαντας είναι χαζός? Δεν βλέπει οτι μπορεί με μια του κίνηση, να ξεριζώσει τον πάσαλο και να ελευθερωθεί?". Πρέπει να πω, πως δεν με βασάνισε το ερώτημα ιδιαίτερα... Που να 'ξερα πως θα το βρω μπροστά μου αργότερα...?

Μερικά χρόνια αργότερα, και ενώ περιέγραφα την εικόνα αυτή σε έναν φίλο που πολύ εκτιμώ... ήρθε η απάντηση. "Φίλε μου, είναι πολύ λογικό. Προφανώς ο συγκεκριμένος ελέφαντας ήταν μεγαλωμένος μέσα σε αυτό το πλανόδιο σκηνικό. Ενόσω λοιπόν ήταν μικρός είχε κάνει σίγουρα την απόπειρα να ελευθερωθεί από τον πάσαλο. Με μια μικρή διαφορά όμως. Ο πάσαλος τότε, ήταν ίσος, εκτός από το δικός σου μπόι, και με το δικό του! Έκανε λοιπόν μια φορά την απόπειρα, δυό φορές την απόπειρα, τρεις φορές... είδε οτι δεν τα καταφέρνει. Από τότε δεν προσπάθησε ξανά. Εντυπώθηκε στο κεφάλι του μια μόνιμη αδυναμία να υπερνικήσει τον πάσαλο."

Κι ήταν αλήθεια... Αυτό το επιβλητικό πλάσμα, αυτό το θηρίο της φύσης, δεν χρειαζόταν παρά τρεις προσπάθειες για να πείσει και τον ίδιο του τον εαυτό οτι είναι αδύναμο να υπερνικήσει έναν πάσαλο ίσα με το μπόι ενός 7χρονου παιδιού...

Πόσες φορές έχουμε νιώσει κι εμείς αυτή την αδυναμία? Όλοι! Πόσες φορές προσπαθήσαμε να υπερνικήσουμε τους φόβους μας και να δράσουμε? Λίγες! Κι όμως... ήταν αρκετές για να αποτελέσουν άλλοθι στην μονιμότητα της ατολμίας μας... Ήταν αρκετές για να μας καθηλώσουν στην μονιμότητα των λάθος επιλογών μας. Σε καταστάσεις που μόνο επώδυνες και ψυχοφθόρες ήταν. Κι εμείς, άχνα να μην βγάζουμε... Ένα ηχηρό "σώπα" μόνο μέσα στο μυαλό μας... Και ο αντίλαλος του, για μέρες και μήνες μετά, να αντηχεί στα έγκατα του ταπεινού μυαλού μας. Κι εμείς να παίζουμε παιχνίδια που δεν μας αρέσουν. Παιχνίδια που δεν μας αρκούν. Να ερμηνεύουμε ρόλους που δεν μας πάνε... Κόντρα ρόλους. Και συγχρόνως να θωπεύουμε τα ώττα μας, με μια μεγάλη δόση επιείκιας για τον εαυτό μας. Να τον βεβαιώνουμε πως κάνουμε τις σωστές κινήσεις. Πως μόνο αυτός είναι ο δρόμος. Πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Κάτι καλύτερο. Πως έτσι όπως τα κάναμε... έτσι θα τα συνεχίσουμε. Και ποτέ... δεν τελειώσαμε οτι αρχίσαμε...

Εδώ δεν τα κατάφερε ένα θεριό...! Θα τα καταφέρουμε εμείς?

"Καλησπέρα... Είμαι ο...",

"Καλησπέρα... Είμαι ο...", αυτό ήταν το πρώτο μάθημα... Το πρώτο μάθημα στο σχολείο, το πρώτο μάθημα στο σπίτι, το πρώτο μάθημα στο φροντιστήριο... Μου φάνηκε αστείο όταν το πρωτοάκουσα... Προχθές... Στο σεμινάριο... Πρώτο σεμινάριο υποκριτικής... "Τι ηλίθιο" σκέφτηκα... "Πόσο εύκολο μπορεί να είναι το να βγεις στη σκηνή και να συστηθείς στο κοινό σου"... Πόσο λάθος έκανα. Πήρα την βαθιά ανάσα μου και ετοιμάστηκα να κάνω αυτό που μου έδειξαν. Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να κάνω το πρώτο βήμα πάνω στη σκηνή... ένιωσα τα πόδια μου βαριά. Καρφωμένα στο ξεφτισμένο σανίδι της κουίντας! Η βαθιά ανάσα κρατημένη. Κλειδωμένη μέσα στα πνευμόνια μου. Μετά από λίγο θέλησα να την αφήσω... Να εκπνεύσω... Αδύνατο... Είχα μείνει καρφωμένος και ανήμπορος να αναπνεύσω. Είχα ήδη ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο ήμουν εκεί. Δεν ήξερα καν ποιος είμαι. Αν θυμόμουν τελικά να συστηθώ, ήταν σίγουρο οτι θα ξέχναγα το όνομά μου... Σε μερικά δευτερόλεπτα - μπορεί και να ήταν αρκετά - κατάφερα να κουνήσω το δεξί μου πόδι. Κατάφερα να κάνω το πρώτο βήμα. Τα υπόλοιπα βήματα έγιναν πιο εύκολα. Έφτασα στο μέσο της σκηνής. Η ανάσα ακόμα κρατημένη. Ήταν η ώρα να εκπνεύσω. Γιατί μου το επέβαλε το ένστικτο αυτοσυντήρησής μου - Η άλλη του λύση θα ήταν να λυποθυμήσω - και γιατί έπρεπε πλέον να μιλήσω. Είκοσι ζευγάρια μάτια ήταν καρφωμένα πάνω μου... Ένιωθα την πίεση ασφυκτική. Ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει στους κροτάφους μου. Και ξαφνικά ξεκλειδώνει το διάφραγμά μου... Ο αέρας βγαίνει βίαια... Προσπαθώ αντανακλαστικά να δώσω σχήμα στις φωνητικές μου χορδές και στα χείλη μου, για να μην πάει χαμμένος όλος αυτός ο αέρας... Προλαβαίνω να τελειώσω την φράση μου πριν σωθεί... και λέω με την πιο άχρωμη, απρόσωπη, βιασμένη χροιά μου... "Καλησπέρα... Είμαι ο..." και κατέβηκα κάτω.

Ακολούθησαν κι άλλοι μετά από εμένα... Οι περισσότεροι από αυτούς άργησαν να βγουν σαν κι εμένα... Οι υπόλοιποι απλά δεν τα κατάφεραν. Όσοι πέρασαν την δοκιμασία καθίσανε στην κερκίδα εξουθενωμένοι. Χλωμοί. Όλοι ξέραμε πόσο δύσκολο ήταν πλέον. Κανείς δεν το συζήτησε. Ήταν σαν μια σιωπηρή συμφωνία. Κανείς δεν ήθελε να συζητήσει την στιγμή αυτή... Εκεί... Ένα βήμα πριν από την σκηνή... Ένα βήμα πριν από την κοινή θέα...

Γύρισα στο σπίτι με τα πόδια. Σκεφτόμουν σε όλη τη διαδρομή αυτά τα δευτερόλεπτα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως κάτι που μας μαθαίνουν τόσα χρόνια να κάνουμε, ήταν τόσο δύσκολο πλέον... Περπατώντας σκεπτικός στην Πατησίων δεν είδα πως το φανάρι των πεζών ήταν κόκκινο. Πέρασα... Ο ήχος των φρένων του επερχόμενου αυτοκινήτου με έβγαλε απότομα από τις σκέψεις μου... Έστρεψα το κεφάλι μου και είδα έναν εξοργισμένο κύριο, κατακόκκινο από τον θυμό του, να βγάζει το κεφάλι του από το παράθυρο. Με την περίεργη φωνή του και την κακή του άρθρωση, είπε δυνατά... "Που πας ρε κύριος... Ποιός νομίζεις πως είσαι?... Εεεε... Ποιός είσαι?... Ποιος?"... Χαμογέλασα αμήχανα... Με προσπέρασε. Πάτησε με μανία το γκάζι και έφυγε. Είχε ήδη απομακρυνθεί 100 μέτρα, κι εγώ ακόμα μέσα στη μέση του δρόμου, παρακολουθούσα αποσβολωμένος την κίνηση του αυτοκινήτου του. Κάποια στιγμή, έστριψε σε ένα φανάρι και χάθηκε από το οπτικό μου πεδίο. Κι εκεί κατάλαβα...

Κατάλαβα... Αποδέχθηκα... Ένιωσα... Ναι! Η πιο δύσκολη ανακοίνωση ενός ενήλικου ανθρώπου. Ο αυτοπροσδιορισμός του... Η σύστασή του, στο "κοινό" του. Τρεις λέξεις όλες κι όλες... Τρεις λέξεις και χάνεις τη σειρά. Τρεις λέξεις και εξουθενώνεσαι. Τρεις λέξεις και ασφυκτιάς. Αδυνατείς να συστηθείς. Τρεις λέξεις και τα πόδια τρέμουν. Το πιο απλό, το πιο δεδομένο, πράγμα στον κόσμο ήταν πλέον και το πιο δύσκολο...

Έφτασα σπίτι και έπεσα για ύπνο... Πριν κλείσω τα μάτια μου, πήρα πάλι την βαθιά ανάσα μου... την κράτησα για λίγο και ψιθύρησα... "Καλησπέρα... Είμαι..."... Με πήρε ο ύπνος πριν τελειώσω τη φράση μου...